Public Buildings

علی کرمانیان معمار ایرانی است. از ۱۳۶۹ تا ۱۳۸۷ مدیرعامل دفتر علی کرمانیان و همکاران بود و نزدیک به ۱۶۰ پروژه طراحی معماری و توسعه در تهران انجام داد.

فرخ درخشانی معمار ایرانی و مدیر جایزه معماری آقاخان است، سمتی که از زمان پیوستن به این سازمان در سال ۱۹۸۲ (۱۳۶۱) بر عهده دارد. او در طول بیش از چهار دهه همراهی با این جایزه، مسیر آن را شکل داده و معماران، سازندگان و برنامهریزان شهری از سراسر جهان اسلام و فراتر از آن را گرد هم آورده است. درخشانی تحصیلات معماری و شهرسازی خود را در دانشگاه ملی ایران (۱۳۴۹-۱۳۵۷) گذراند و سپس تحصیلات خود را در مدرسه معماری پاریس (UP1) ادامه داد. فعالیتهای حرفهای وی شامل طراحی و مدیریت ساخت پروژههای بزرگمقیاس عمرانی و زیرساختی در ایران و همچنین طراحی معماری در پاریس و ژنو بوده است. حوزه تخصصی اصلی وی معماری معاصر جوامع مسلمان است. او در سمینارها، همایشها و کارگاههای تخصصی بینالمللی متعددی درباره معماری در بافتهای اسلامی سازماندهی و شرکت کرده است. وی به عنوان داور و سخنران در دانشکدههای معماری در سراسر اروپا، آفریقا و آسیا فعالیت داشته است. در سال ۲۰۱۸ (۱۳۹۷) به عنوان عضو بینالمللی انجمن سلطنتی معماران بریتانیا (RIBA) برگزیده شد. وی ویراستار یا نویسنده نه کتاب بوده و بیش از شصت مقاله در مجلات و تکنگاشتهای بینالمللی منتشر کرده است. در ایران نیز عضو هیئت داوران هفتمین جایزه معمار (۱۳۸۶) بوده است.
هفتمین جایزه معماری معمار (۱۳۸۶) با تمرکز بر ابنیه عمومی برگزار شد و تفاوت مهمی با دورههای پیشین داشت که عمدتاً بر معماری مسکونی متمرکز بودند. این مراسم در ۱۸ آبان ۱۳۸۶ در کتابخانه ملی ایران در تهران برگزار شد. از میان ۴۶ پروژه ارسالی، هیئت داوران پنجنفره متشکل از فریار جواهریان، ایرج کلانتری، فرخ درخشانی، محسن پدیدار و علی کرمانیان، پنج برنده را انتخاب کردند. مقام نخست به کارخانه پیکر بنیان پنل طراحیشده توسط دفتر آراد تعلق گرفت. مجموع جوایز ۱۷۰ میلیون ریال بود.
سردبیر

فریار جواهریان معمار، کیوریتور و نویسنده ایرانی است. او در مشهد زاده شد، در پاریس بزرگ شد و تحصیلات خود را در آمریکا گذراند. مدرک کارشناسی معماری با رتبه ممتاز را از دانشگاه تگزاس در آستین در سال ۱۹۷۳ (۱۳۵۲) و کارشناسی ارشد طراحی شهری را از امآیتی و هاروارد در سال ۱۹۷۶ (۱۳۵۵) دریافت کرد. در سال ۲۰۰۴ (۱۳۸۳) دفتر مهندسان مشاور گاما را با همکاری فریدون بادر تأسیس کرد و آن را به عنوان دفتر پیشرو در طراحی موزه و باغ ایرانی در ایران پایهگذاری نمود. از آثار مهم ساختهشده او میتوان به مجموعه و باغهای انجمن خوشنویسان ایران (۱۳۷۴-۱۳۷۶)، ساختمان اداری ونوس گلاس (۱۳۸۴-۱۳۸۵) و مجتمع مسکونی آقدسیه در تهران (۱۳۸۶) اشاره کرد. او برنده مسابقه طراحی مدرسه جدید فرانسوی تهران در سال ۲۰۰۹ (۱۳۸۸) شد و موزه خوشنویسی ایران را در سال ۲۰۱۸ (۱۳۹۷) به اتمام رساند. فراتر از معماری، جواهریان نمایشگاههای متعددی در زمینههای معماری، منظر، عکاسی و سینما برگزار کرده است. او به عنوان مدیر هنری و طراح صحنه در ده فیلم ایرانی از جمله هامون و درخت گلابی، آثار ماندگار سینمای ایران به کارگردانی داریوش مهرجویی، فعالیت داشته است. وی عضو هیئت داوران اصلی جایزه معماری آقاخان در سال ۲۰۱۰ (۱۳۸۹) و عضو هیئت داوران هفتمین جایزه معمار (۱۳۸۶) بوده است. در سال ۱۳۹۲ جایزه بهترین طراح را از میراث فرهنگی دریافت کرد و در سال ۱۳۹۳ به عنوان معمار سال توسط مجله معماری و ساختمان برگزیده شد. او پژوهشگر مهمان در امآیتی (۲۰۱۴-۲۰۱۵) بوده و در دانشگاههای آکسفورد، کمبریج و استنفورد سخنرانی کرده است. از تألیفات او میتوان به کتابهای باغهای ایران: خرد کهن، دیدگاههای نو (۲۰۰۴) و سی سال تنهایی (۲۰۰۷) اشاره کرد و همچنین نویسنده و ویراستار مجله معمار بوده است.
هیئت داوران ۴۶ پروژه ابنیه عمومی ارسالی را از طریق بازدید میدانی و جلسات بررسی ارزیابی کردند. پروژهها بر اساس کیفیت معماری، پاسخگویی به نیازهای عمومی، نوآوری در طراحی فضایی و مشارکت در محیط ساختهشده سنجیده شدند. هیئت داوران پنج برنده را از مقام اول تا پنجم بدون تقسیمبندی به زیرمجموعهها انتخاب کردند.

تهران · ۱۳۸۵

تهران · ۱۳۸۲
سید محمود علایی طالقانی (۱۳ اسفند ۱۲۸۹ – ۱۹ شهریور ۱۳۵۸) روحانی شیعه، مفسر قرآن، نواندیش دینی و فعال سیاسی و اجتماعی اهل ایران بود. او عضو جبههٔ ملی دوم و یکی از مؤسسان نهضت آزادی ایران بود. طالقانی در دوران نهضت ملی شدن نفت به همراه سید رضا زنجانی به حمایت از محمد مصدق برخاست و پس از سقوط دولت مصدق در کودتای ۲۸ مرداد به همراه جمع کثیری از طرفداران مصدق به نهضت مقاومت ملّی پیوست. پس از توقف فعالیتهای نهضت مقاومت ملّی، طالقانی در شروع مجدد فعالیتهای جبههٔ ملی ایران به رهبری اللهیار صالح فعالیت کرد و به شورای مرکزی جبههٔ ملی ایران راه یافت. او در کنگرهٔ جبههٔ ملی در سال ۱۳۴۰ به عنوان هیئت مؤسس شرکت کرد و از سوی شرکتکنندگان در کنگره به عضویت شورای مرکزی انتخاب شد. طالقانی، مهدی بازرگان و یدالله سحابی در سال ۱۳۴۰، حزب نهضت آزادی ایران را تشکیل دادند. طالقانی چند بار به علت فعالیتهای سیاسی، توسط حکومت پهلوی به زندان رفت و یک بار نیز تبعید شد. وی در تشکیل سازمان مجاهدین خلق ایران نقش بسیار مؤثری داشت و با بنیانگذاران آن سازمان به ویژه محمد حنیفنژاد بسیار نزدیک و همفکر بود. اما با کسانی که تحت عنوان سازمان پیکار در سال ۱۳۵۴ از سازمان مجاهدین منشعب شدند، سخت مخالفت کرد. طالقانی از چهرههای اصلی انقلاب ۱۳۵۷ بود و پس از ترور مرتضی مطهری، ریاست شورای انقلاب را بر عهده گرفت. طالقانی در اواخر عمرش از طرف روحالله خمینی به عنوان امام جمعه تهران معرفی شد. او پس از آن نیز وارد مجلس خبرگان قانون اساسی شد و یک ماه بعد به طرز مشکوکی درگذشت. طالقانی در اوایل انقلاب، از معدود روحانیونی بود که از مصدق و علی شریعتی دفاع کرد. همچنین وی مورد علاقهٔ همهٔ گروهها و احزاب بود بهطوری که سازمان مجاهدین خلق او را «پدر طالقانی» خطاب میکرد. پس از درگذشت وی، خمینی از او با نام «ابوذر زمان» یاد کرد. یکی از دلایل شهرت او، تألیف مجموعهٔ پرتوی از قرآن بود. وی در آثارش از جمله این مجموعه، نگاهی نو به مذهب داشته و سعی کرده تا از آن انحرافزدایی کند. پرتوی از قرآن در زمان انتشار از محبوبترین تفاسیری بود که نوشته شده بود. طالقانی در آثارش میکوشید تا نشان دهد اسلام با دموکراسی همخوانی دارد.