موضوع پروژه طراحی یک واحد مسکونی با مساحت حدود ۳۰۰ مترمربع برای پدر و مادر یک خانواده و چهار واحد با مساحت ۱۵۰ مترمربع برای فرزندان و مازاد ممکن در پروانه ساخت در زمینی به مساحت ۵۱۰ مترمربع برای فروش بود.
تفکیک مناسب طبقات دو واحدی و حذف فیلتر آسانسور مشترک بدون آسیب رساندن به طبقات تکواحدی به عنوان چالش اصلی طراحی مدنظر قرار گرفت. از این رو الگوی آشنای آپارتمانهای مسکونی دهه پنجاه و شصت مدرنیسم بومی تهران که در مشهد با عنوان طرح خورجینی شناخته میشود، به عنوان ساختار پروژه در نظر گرفته شد. برای آنکه این اختلاف سطح در طبقات تکواحدی کاهش یابد کم و زیاد کردن ارتفاع طبقات به ایجاد یک واحد دوبلکس در میانه ساختمان با هشتاد مترمربع فضای قابل فروش مازاد منجر شد که کسر متراژ وید میانی در نمای حیاط و افزایش متراژ غیرقابل فروش در فیلترهای آسانسور را جبران کرد. پس از آن با تزریق سایر شاخصههای الگوی آپارتمانهای مدرن متأخر مثل ایجاد فضاهای نیمهباز در طبقات و همچنین فضاهای مثبت و منفی در نماهای ساختمان و تفکیک فضاهای خصوصی و عمومی در پلان بعضی طبقات و...، برای بازآفرینی این الگو بر اساس نیازهای جدید تلاش شد.