این مجموعه گردشگری و رستوران در دامنه کوه شمالی شیراز، در ورودی اصلی شهر قرار دارد و نام خود را از محل زندگی شاعر ایرانی، باکویه شیرازی گرفته، که هویت اصلی طراحی را ارائه میدهد. ایجاد هماهنگی میان ساختار طبیعی کوه با نیازها و عملکرد مجموعه و تعریف فضایی برای تعامل میان این دو، شفافیت، پویایی بصری، سیالیت فضایی و امکان ارتباط حداکثری درون و بیرون آن را فراهم کرده است.
در وضع موجود، دو پی سیمانی از گذشته وجود داشت که سعی شد در راستای حداقل مداخله، از بناهای موجود حداکثر استفاده بشود. یکی از نکات مهم پروژه، تجربه فضای درون است. سردر ورودی غار، به علاوه بر ایجاد سایه، برای جلوگیری از ریزش سنگ قرار گرفته است. به دلیل توپوگرافی، نیاز به ایجاد ارتباط عمودی در پایینترین نقطه بدیهی بود. کیفیت کوه و منظر شهری به عنوان دو پتانسیل اصلی در نظر گرفته شد.
پل را به عنوان لایه تازهای در شهر تفسیر کردهایم که به وضوح و ملموس، به صورتی نمادین گام جدیدی برای درک متقابل از شهر، و استفاده از فولاد و شیشه به وضوح نشاندهنده گسترش آن به عنوان یک لایه جدید است. اختلاف ارتفاعها، تراسبندیهای طبیعی و مصنوعی باعث شده ضمن اینکه در برخورد اول، حجم یکپارچه دیده شود، تراسها و ایوانهایی رو به شهر ایجاد شود که اولین نقاطی از شهر شیراز هستند که در طلوع خورشید بر آنها میتابد.
تلاش شد با افزودن عناصر جدید، مانند ترکیب سقف طبیعی غار با سقف جدید، ساماندهی فضا و همنشینی حجمها، پتانسیلهای طبیعی موجود سایت فعال شود.