لولاگر یک کوچه معمولی نیست. مجموعه لولاگر اولین دوره ساختمانسازی برونگراست آن هم نه صددرصد. کوچهای با مالکیت شخصی. با دو در، در ابتدا و انتهای آن و با یک لایه فیلتر با خیابان اصلی. این کوچه و شش خانهاش بیشک اولین تیپولوژی آپارتمانسازی تهران مدرن است. هر واحد درِ جداگانه خود را دارد. واحد زیرزمین از حیاط و واحد همکف و راهپله اول درهای جداگاه خود به کوچه را دارند.
سیرکولاسیون کشف بنا از حیاط پشتی و پارکینگ بوده که شخص پس از پارک ماشین از راه شرقی وارد حیاط میشده و پروژه را کشف میکرده. ما این تجربه کشف فضا و کشف کوچه را ادامه دادیم. لولاگر مهمانان را به داخل پروژه میکشد و خارج میکند. باز هم یک در شیشهای در فضایی که الآن گالری است حالت دعوتکننده دارد و رو به همگان باز است. مهمانان را به داخل میکشد و در ضمن مقاطع جدیدی به وجود آمدهاند که به کشف فضا کمک بیشتری میکنند. سقف فروریخته آبانبار و حذف یک بازشو به پارکینگ سابق، مقطع زیبایی از پروژه را نمایان میکند که بازدیدکننده را به قلب پروژه میکشاند.
معماری و کارآفرینی: وقتی چنین مداخلاتی در بافت شکل میگیرد برای ساکنان بافت فرهنگسازی میشود که به ارزش آنچه دارند و فضایی که در آن زندگی میکنند آگاه شوند. باید حواسمان باشد که ما تازهواردان این بافت شهری هستیم و آنها صاحبخانههای قدیمی. افزایش ارزش ملک نباید آنها را ترغیب به ترک بافت کند. درگیر کردن ساکنان بافت در مشاغل جدید و تقسیم منافع با آنها و یا استفاده از مشاغل و تولیدات آنها به ماندنشان در بافت کمک میکند.
تهران و زلزله: کاربری هتل به مقاومسازی جدی در برابر نیروی زلزله و بار قائم نیاز داشت. کل سازه باربر مدلسازی شد. چهار دیوار برشی طراحی و در تراز زیرزمین زیر هر دیوار دو چاه به عمق ۹ متر حفر و شبکهای از میلگرد حلقوی بافته شد و در چاه قرار گرفت. بخشی از آن با رسیدن به کف طبقه، بین تیرها و نبشیهای جوشخورده روی آن درگیر شدند. با ریختن بتن پیوسته عملاً یک شبکه بتنی یکپارچه ساختمان را دربرگرفت.
رستوران حنا بیرون از ساختمان قدیمی از سه مکعب سفید ساده تشکیل شده که فروتنانه زیر طبقه همکف قرار گرفتهاند. یکی از این مکعبها فضای سبز جلوی رستوران و ورودی دو مکعب دیگر چسبیده به ساختمان قدیمی فضای غذاخوری رستوران را تعریف میکنند.