یادداشت سردبیر
\\r\\nحضار مراسم نهمین دوره جایزه معمار، تهران، آبان ۱۳۸۸
\\r\\n\\r\\nدر نهمین دوره جایزه معمار، تغییری در نامگذاری مراحل داوری ایجاد کردهایم. آنچه پیش از این «دور اول» و «دور دوم» ارزیابی نامیده میشد، اکنون به «مرحله حذفی»، «نیمهنهایی» و «نهایی» تغییر نام یافته است. این تغییر صرفا ظاهری نیست — بازتابی است از شفافسازی در نحوه درک و ارائه فرایند رتبهبندی. در مرحله حذفی، پروژهها بر اساس معیارهای اولیه ارزیابی میشوند؛ در نیمهنهایی، هیئت داوران آثار را با دقت بیشتری بررسی میکنند؛ و در مرحله نهایی، پروژههای باقیمانده دقیقترین و جزئیترین موشکافی را دریافت میکنند.
\\r\\n\\r\\nامسال ۹۲ پروژه از میان ۹۴ اثر ارسالی واجد شرایط شدند — دو اثر به دلیل نقص مدارک حذف شدند. از این میان، ۳۰ پروژه به مرحله نیمهنهایی راه یافتند و در نهایت ۱۰ پروژه با رای مثبت هیئت داوران به مرحله نهایی رسیدند. شش پروژه رتبهبندی شدند: رتبههای اول، دوم و سوم در هر یک از دو بخش ساختمانهای مسکونی و ساختمانهای عمومی.
\\r\\n\\r\\nدر طول نه دوره جایزه معمار، شاهد بودهایم که ترکیب هیئت داوران و معیارهایی که اولویت قرار میدهند، چگونه میتواند نتایج را به شکلهای متفاوت و قابلتوجهی شکل دهد. هر هیئت داوری حساسیت خاص خود، خوانش ویژه خود از آنچه معماری خوب را تشکیل میدهد با خود میآورد. برخی هیئتها نوآوری فرمال جسورانه را ترجیح دادهاند؛ برخی دیگر به حساسیت بافتی یا صداقت سازهای ارزش نهادهاند. این تنوع ضعف نیست — بازتاب غنا و پیچیدگی خود قضاوت معماری است.
\\r\\n\\r\\nاز خوانندگان خود — معماران، دانشجویان، منتقدان و همه کسانی که به محیط ساختهشده در ایران اهمیت میدهند — دعوت میکنیم در بحث مداوم درباره معیارهای ارزیابی مشارکت کنند. جایزه معمار نه تنها برای شناسایی دستاوردها بلکه برای برانگیختن گفتگو درباره آنچه در معماری ارزشگذاری میکنیم و چرایی آن وجود دارد. مشاهدات، انتقادات و پیشنهادات شما برای این فرایند ضروری است.
\\r\\n\\r\\n\\r\\n
