1945-59 ،گالرى آکادمیا، ونیز
\\n،در حالى که جنگ جهانى دوم هنوز ادامه داشت ، مدیر گالرى آکادمیا با 1ابتدا ویتوریو موسکینى کارلو اسکارپا مشورت کرد، گرچه ایده ساختن یک بناى بزرگ جدید براى نگهدارى آثار موزه پیشتر هم مطرح شده بود. این ایده به دلیل کمبود بودجه کنار گذاشته شد، اما خسارت جنگ و شرایط نامناسب تجهیزات مربوط به قرن هجدهم، بهسازى را 2کلى و بى درنگ گالرى هنرى اصلى منطقه ونتو الزامى مى کرد. به رغم محدودیت فضا و منابع، اسکارپا در مطالعه پروژه را آغاز کرد. تا آن زمان 1945 سال او درگیر سکو بندى نمایشگاه هاى موقتى بود، بنابراین این پروژه نخستین فرصت مهم او براى کار روى یک موزه، و آغاز کار تخصصى او در گونه موزه شناسى بود. کارهاى مرمتى ضرورى، در مورد پنجره ها ، نورگیرها، گچ کارى، و رنگ کارى جدید، امکان بازاندیشى در مورد سیماى اصلى اتاق ها و ترتیب نمایش آثار را فراهم کرد. اولین کار که فقط سه به پایان رسید، تغییر اساسى 1948 سال بعد در فضاهاى گالرى بر پایه معیارهاى مدرن نمایشگاهى بود. پرده هاى اتاق ها، تزئینات و رنگ کارى تیره برداشته و از رنگ هاى روشن ترى در تزئین استفاده شد. تابلو ها که پیشتر به نحوى نامرتب و آشفته روى دیوارها بودند، دستچین و به ترتیب زمانى و موضوعى آویخته شدند تا چینشى منطقى تر و هماهنگ ایجاد کنند. جاگذارى هر اثر در سطح نگاه بیننده، تلاش پیوسته معمار را براى برقرارى ارتباطى مستقیم بین اثر هنرى و بیننده اش نشان مى دهد. نیاز دوگانه به تأمین بیشترین سطح نمایشگاهى ممکن، در عین اجراى کار با ساده ترین راهکارها و مصالح، قطعى بود، و گاه محدودکننده، به عنوان مثال در بهسازى سیستم گرمایش: که شامل رادیاتورهاى سیاه قدیمى بود که در میان اتاق ها نصب شده بودند و در نتیجه پنهان کردنشان دشوار مى نمود. هم در سال 3بناى الحاقى کلیساى کاریتا بازگشایى شد. اسکارپا چهار نورگیر جدید 1948 براى آن طراحى کرد که قاب هاى آنها از چوب کاج سیاه در داخل با کنف آستر شده بود. در اینجا
\\nچیدمان، ظاهر یک نمایشگاه موقتى را پیدا کرده بود که با اهمیت تاریخى و معمارانه فضاى بزرگش بیشتر تناسب داشت. در نخستین گروه از اتاق ها، مربوط به سال ، اسکارپا با مطالعه دقیق شکل و مصالحى 1950 که قرار بود براى درها و پنجره هاى جدید به کار گیرد، در بیرون از آهن، در داخل و پایه هاى نمایشگاه از چوب استفاده کرد. صفحه هایى با زمینه زراندود روى تخته هایى با قاب چوبى، پایه هاى فلزى و آسترى به رنگ ماسه چیده شدند، و آثار کوچک تر، مثل صلیب ارزشمند متعلق به قرن پانزدهم، در میان 4سنت تئودور محفظه هایى از آهن و شیشه جاگرفتند. موسکینى همچنین از معمار خواسته بود ورودى جدید و عملى ترى طراحى کند، اما اسکارپا آغاز نکرد. ورودى 1952 این کار را تا سال ساخته شد، از میانه 1953 جدید گالرى که سال سرسرایى ساخته شده از چوب بلوط، آهن و شیشه، به یک سالن ورودى مى رسید که گیشه فروش بلیت و دیواره اى مشبک براى نمایش پوسترها داشت. 5 )توفان( اثر جورجونهTempest تابلوى جابه جا شد. اسکارپا فضاى 1955 در سال خاصى براى این اثر ایجاد کرد که به دو محوطه کوچک تر تقسیم شده بود. کف با موزاییک ونیزى از نو ساخته شد، دیوارها با گچ کم رنگ اندود، و نورگیرها با پرده هاى ابریشمى پوشانده شدند. همه آثار دیگر بر پس زمینه اى پارچه اى با رنگ هاى خنثى آویخته شده بودند، اما پس زمینه این تابلو مخمل قهوه اى رنگ قدیمى بود. ، با 1959 کار معمار در گالرى ونیز سال ششمین اتاق، که بى تناسب ترین آنها بود، به پایان رسید؛ بودجه محدود فقط اجازه مى داد گچ کارى آن تجدید شود و آثار هنرى از نو چیده شوند. طرح اسکارپا اکنون در بخش هایى تغییر یافته است، نه تنها به خاطر ضرورت اعمال الزامات قانونى، بلکه به دلیل کاربرى هاى جدید گالرى آکادمیا و نیاز به نمایش آثارى هم که تازه گردآورى شده اند. برخى از کارهایى که ماهیت عمومى و کلى
\\nانجام شدند؛ 1977 و1961 داشتند بین سال هاى پارچه هاى اصلى صفحه ها چندین بار جایگزین شدند و گیشه فروش بلیت و دیواره مشبک از و 1970 سالن ورودى برداشته شدند، اولى در دهه . 1997 آخرى در سال
\\nکارلو اسکارپاCARLO SCARPA
\n