مسابقة بینالمللی Central Glass — Japan
این مسابقه با عنوان ارائة کانسپت قسمتی از فضای شهری برای استراحت، آرامش و تنوع شهروندان ژاپنی برگزار شد. تویو ایتو و آرانا ایسوزاکی از داوران این مسابقه بودهاند.
طرح پیشنهادی: حذف زمین
ژاپن بهدنبال وسعتی است که در خانههای خود از دست داده است (بهدلیل کمبود زمین). برای آنها مهمترین عامل، زمین است؛ به عبارتی زمینی که کمبود آن، ملاقاتهای دوستانه و قرارها را به خارج از محیط سکونت منتقل کرده است.
زمین بهعنوان تکیهگاه، سقف پدیدارکننده و اشغالشده، و تبدیل خود اثر به زمین وقتی میسر میشود که معماری روی خود سوار شده باشد. در واقع معماری زمین است و زمین معماری.
حذف زمین در تفکر و نحوة زندگی ایلیاتی یک اصل است؛ ایل به دنبال جهان است. اگر آگزومتریک جهان را ببینیم، بینهایت خط افق و نقطة گریز میتواند وجود داشته باشد.
برنامة فضایی و سایت
عملکرد تابع، جریانها ناپایدار غالب، و سیرکلاسیون متأثر از آن جریانات است. برنامة فیزیکی فضا میتواند بهوسیلة اقشار مختلف پیرامون ایفا کنند. فضایی بدون مرکز، بدون مالکیت و هوشمند در برابر شرایط متفاوت اجتماعی، «خودسازنده» به طوری که سازماندهی فضایی در آن کاملاً خودگردان باشد. مدول ژاپنی مورد نظر قرار گرفته است.
سایت پیشنهادی دریاست با هدف کشف دوبارة دریا. خانه و کمبود زمین در ژاپن، مبحث «حذف زمین» (کف عمیق) را مطرح میکند: کریستال شفاف و شناور در دریایی که ژاپن را در بر گرفته است.
تجربة فضا
غالباً فراموش میکنیم دریا چشمانداز نیست؛ تجربة ابدیت است که نیرویش در همین است: بیکران است و از همهجا میتوان بر آن نگاه افکند. سایهها، انعکاسات نور و تصویر آب همواره در حال خلق است. هیچ دوبار احساس فضایی یکسان نیست.
نوعی ابهام حاصل از عدم قطعیت در فضا حاکم است؛ فضایی در جهت از بین رفتن مرز درون و بیرون (فضای بینابین) که همیشه به روی باد، نور، صدا... گشوده است.
