کارلو اسکارپا
چیدمان بخش مرکزی کلیسای قرن هجدهمی تورره‌سینو، با طراحی کف و محراب جدید، یکی از آخرین پروژه‌های اسکارپا بود. محوطه هشت‌گوش کشیش‌ها، که با قوس‌هایی روی ستون‌ها مشخص شده، به گونه‌ای مطلوب به واسطه یک کف موزاییکی از مرمر چندرنگ مجزا شده است. این ترکیب هندسی، مشابه اتریوم ورودی بنیاد کوئرینی استامپالیا۱ در ونیز، درون یک قاب از مرمر سپید با شیبی تدریجی محصور شده است که نوعی زیرانداز برای قرار دادن میز فراهم می‌کند.
محراب از عناصر ساده‌ای تشکیل شده: یک تارک راست‌گوشه که روی چهار جفت ستون کوچک از برنج و فولاد با پایه چهارگوش تکیه دارد که روی کناره‌های کوتاه و در جلو جا گرفته‌اند، و پشت آنها باز گذاشته شده است. مواد نفیس استفاده‌شده و ریزه‌کاری‌ها فقط در بازبینی از نزدیک نمایان می‌شوند، که مرمر سیاه رنگ براقِ سطح افقی را که یک قاب برنجی با حاشیه‌های زینتی آن را دربرگرفته، آشکار می‌کنند.
اسکارپا چلیپایی هم روی یک پاسنگ طراحی کرد، آن هم از برنج، که بیشتر کنار محراب جا گرفته تا میان آن، چنان که در ترسیم نشان داده شده است.
او سرانجام دیوارنگاره جداشده پیتا۲ را مطابق با محراب اصلی، پشت هسته مرکزی کلیسا با محراب جدیدش جا داد؛ با قابی به رنگ خنثی که روی بخش پایینی‌اش صلیب پرستشگاه دیده می‌شد.
پانوشت‌ها:
1- Querini Stampalia
2- Pietà
Carlo Scarpa: Architecture and Design
