بازآفرینی مراکز نوآوری دانشگاه امیرکبیر، تهران

دانشگاه‌ها به عنوانِ یکی از عناصرِ مهمِ تحولِ هر جامعه، بنا به شرایط و ضروریاتِ زمان و محیطی که در آن قرار دارند، مأموریت‌های گوناگونی عهده‌دار می‌شوند. در نسلِ جدیدِ دانشگاه‌ها تأکید بر شکوفاییِ خلاقیتِ دانشجویان در اولویت قرار گرفته و ماحصلِ این نگرش، تربیتِ کارآفرینان و ارائه‌ی راهکارهای خلاقانه در مواجهه با محدودیت‌ها و مشکلات است. یکی از ساختارهایی که شرایطِ شکل‌گیری و رشدِ ایده‌های خلاقانه‌ی دانشجویان را هدایت و تسریع می‌کند، وجودِ مراکزِ نوآوری در دانشگاه‌ها است.

پروژه‌ی پیشِ رو با هدفِ اجرای مراکزِ نوآوری در هفت دانشکده‌ی دانشگاهِ صنعتیِ امیرکبیر طرح‌ریزی شد.

در قدمِ اول با بررسیِ دانشکده‌ها و فضاهای موجود، مکانی مناسب جهتِ ایجادِ فضای کارِ اشتراکی، فضای بحث و تبادل، استراحت و گردهم‌آیی در هر دانشکده انتخاب شد. این انتخاب به گونه‌ای بود که حداکثرِ ارتباط با سایرِ فضاهای دانشکده را دارا باشد، و علاوه بر داشتنِ موقعیتِ ارتباطیِ مناسب، فاقدِ کاربریِ مناسب باشد تا بتوان از طریقِ تغییرِ کاربری به هدفِ بیان‌شده فائق آمد.

در روندِ طراحیِ این نوع از فضاها یکی از اصولِ حائزِ اهمیت، پیوستگیِ فضایی است. ایجادِ فضای رابط میانِ عناصرِ معماری در طراحیِ مراکزِ نوآوری، امکانی برای ایجادِ پیوند بین فضاهای مختلف فراهم می‌آورد و باعثِ خلقِ فضای ارتباط‌دهنده می‌شود. همچنین در کلیت نیز سعی شده با استفاده از فرم و رنگ، هر مرکزِ نوآوری در دانشکده‌های مختلف در دلِ دانشگاهِ صنعتیِ امیرکبیر خود را به صورتِ شاخص نمایش دهد و محرکی در جهتِ توسعه و گسترشِ آتی ایجاد کند.

در این پروژه با آوردنِ فضای کاری و سایرِ فضاهای وابسته با مشخصاتِ خاصِ خود در بطنِ دانشکده‌ها سعی شد یک جامعه‌ی درون‌سازمانی تشکیل شود که فرآیندِ شبکه‌سازی بینِ افرادِ خبره و توانمند را با سرمایه‌گذاران تسهیل کند.