تیم طراحی: منا افروغ، احمدرضا خداکرم، سیامک غفوری، الهه بارانی، مهسا مسعودی، نازنین ذاکری، داوود محمد حسن، آرزو خسروی
اجرا و نظارت: مهدی رضایی، زهرا خدری
تولید محتوا: آرزو شاگلدی، رضا اسکویی
گرافیک: آرزو شاگلدی
عکس: محمد حسن اتفاق، محمد کشوری
مساحت: ۳٬۳۰۰ مترمربع
شرکت پناه ـــ بهنام میرانیان ـــ فرم و رنگ برای هفت مرکز نوآوری
دانشگاه‌ها به عنوانِ یکی از عناصرِ مهمِ تحولِ هر جامعه، بنا به شرایط و ضروریاتِ زمان و محیطی که در آن قرار دارند، مأموریت‌های گوناگونی عهده‌دار می‌شوند. در نسلِ جدیدِ دانشگاه‌ها تأکید بر شکوفاییِ خلاقیتِ دانشجویان در اولویت قرار گرفته و ماحصلِ این نگرش، تربیتِ کارآفرینان و ارائه‌ی راهکارهای خلاقانه در مواجهه با محدودیت‌ها و مشکلات است. یکی از ساختارهایی که شرایطِ شکل‌گیری و رشدِ ایده‌های خلاقانه‌ی دانشجویان را هدایت و تسریع می‌کند، وجودِ مراکزِ نوآوری در دانشگاه‌ها است.
تالارِ کارِ اشتراکیِ آبی (یکی از هفت مرکزِ نوآوری): کفِ آبیِ تیره و یک حجمِ سفیدِ اتاقِ جلسه که در مرکزِ آن نشانده شده ـــ رنگ به‌مثابه شناسه، حرکتِ اصلیِ پروژه.نمای کلی از هفت مرکزِ نوآوریِ طراحی‌شده در امیرکبیر: ماکتی از پردیس با هفت مرکزِ رنگ‌گذاری‌شده ـــ هوافضا، برق و مکانیک، عمران، مهندسیِ پزشکی، پلیمر، نساجی و کامپیوتر ـــ که در کنارِ هر یک، عکسی کوچک از فضای ساخته‌شده دیده می‌شود.
پروژه‌ی پیشِ رو با هدفِ اجرای مراکزِ نوآوری در هفت دانشکده‌ی دانشگاهِ صنعتیِ امیرکبیر طرح‌ریزی شد.
تقسیم‌بندیِ داخلیِ یکی از مراکزِ سفیدِ نوآوری: اتاقِ جلسه با دیوارِ شیشه‌ای که در راهرویی از بتن و چوب نشانده شده ـــ همان «پیوستگیِ فضایی» که معماران از آن می‌گویند.راهروی صنعتیِ یکی از ساختمان‌های دانشکده: مرکزِ نوآوریِ تازه در دلِ سوله‌ی قدیمیِ دهه‌ی هفتاد نشسته، در پسِ دیوارِ شیشه‌ایِ کشویی ـــ بنای موجود «به جا می‌ماند»، و پروژه‌ی تازه در درونِ آن زندگی می‌کند.
در قدمِ اول با بررسیِ دانشکده‌ها و فضاهای موجود، مکانی مناسب جهتِ ایجادِ فضای کارِ اشتراکی، فضای بحث و تبادل، استراحت و گردهم‌آیی در هر دانشکده انتخاب شد. این انتخاب به گونه‌ای بود که حداکثرِ ارتباط با سایرِ فضاهای دانشکده را دارا باشد، و علاوه بر داشتنِ موقعیتِ ارتباطیِ مناسب، فاقدِ کاربریِ مناسب باشد تا بتوان از طریقِ تغییرِ کاربری به هدفِ بیان‌شده فائق آمد.
مرکزِ نوآوریِ دانشکده‌ی نساجی ـــ ورودی: حجمی سفیدِ مایل، نشانه‌ی دانشکده و واژه‌ی «Innovation» را بر دیوار به دوش می‌کشد ـــ لابیِ کوچک‌ترین مرکز از میانِ هفت مرکز.مرکزِ نوآوریِ دانشکده‌ی پلیمر ـــ نما: بالِ آجریِ کهنه‌ی دانشکده که با ورودیِ شیشه‌ایِ تازه و سایبانی از لنگرهای چوبی بازسازی شده ـــ پوسته‌ی موجود حفظ، و آستانه از نو رسم شده است.
در روندِ طراحیِ این نوع از فضاها یکی از اصولِ حائزِ اهمیت، پیوستگیِ فضایی است. ایجادِ فضای رابط میانِ عناصرِ معماری در طراحیِ مراکزِ نوآوری، امکانی برای ایجادِ پیوند بین فضاهای مختلف فراهم می‌آورد و باعثِ خلقِ فضای ارتباط‌دهنده می‌شود. همچنین در کلیت نیز سعی شده با استفاده از فرم و رنگ، هر مرکزِ نوآوری در دانشکده‌های مختلف در دلِ دانشگاهِ صنعتیِ امیرکبیر خود را به صورتِ شاخص نمایش دهد و محرکی در جهتِ توسعه و گسترشِ آتی ایجاد کند.
مرکزِ نوآوریِ دانشکده‌ی هوافضا: کف و سقفِ نارنجیِ مرجانی زیرِ اتاقِ جلسه‌ای با دیوارِ شیشه‌ای، و واژه‌های «Avionics, Aerospace engineering» بر دیوارِ پسِ آن ـــ رشته‌ی دانشکده، در رنگِ فضا نوشته شده است.تالارِ کارِ مشترکِ آبی در یکی از مراکز: میزهای موازیِ بلند با صندلی‌های اداری بر کفِ رنگ‌خورده‌ی آبی، با پنجره‌ها در سه سو ـــ طراحیِ «کارِ جمعی» که برنامه‌ی پروژه می‌خواهد.مرکزِ نوآوریِ دانشکده‌ی مهندسیِ پزشکی ـــ چهره‌ی ورودی: نواری بلند از درگاه‌های شیشه‌ای زرد به نشیمنِ پُف‌های رنگین باز می‌شود، با آستانه‌ای از کاشیِ سنگی در پیشِ آن ـــ رنگِ زرد به‌مثابه شناسه‌ی این دانشکده.درونِ مرکزِ مهندسیِ پزشکی: دیواری منحنیِ زرد گردِ یک نشیمنِ کوچک تا می‌خورد، و میزِ کوتاهِ مدورِ جلسه در پایِ انحنا نشسته است ـــ همان حرکتِ فرم و رنگِ پروژه، که در این دانشکده بیشتر تشدید شده است.
در این پروژه با آوردنِ فضای کاری و سایرِ فضاهای وابسته با مشخصاتِ خاصِ خود در بطنِ دانشکده‌ها سعی شد یک جامعه‌ی درون‌سازمانی تشکیل شود که فرآیندِ شبکه‌سازی بینِ افرادِ خبره و توانمند را با سرمایه‌گذاران تسهیل کند.
مرکزِ نوآوریِ دانشکده‌ی کامپیوتر ـــ ورودی: کف و سقفِ سیاه‌رنگ، و دیوارِ تأکیدیِ زرد در چپ که نامِ مرکز «WAGON» را بر خود دارد ـــ فرهنگِ صنعتیِ دانشکده، در اتاقی از آنِ خود.
