پنجمین همایش سالانهٔ جامعهٔ مهندسان معمار ایران تحت عنوان «معماری، پایداری و مشارکت» از هفتم تا نهم آبانماه ۱۳۸۶ در خانهٔ هنرمندان ایران برگزار شد. در این همایش، پایداری بهعنوان رویکرد اساسی کنگرهٔ ۲۰۰۸ تورین و مشارکت بهعنوان محتوای درونی نخستین مجمع عمومی در پیش روی جامعهٔ مهندسان معمار مورد نظر قرار گرفت.
در ابتدا حمیدرضا ناصرنصیر، دبیر همایش، پایداری را مفهومی فراگیر برای هماهنگی با محیط پیرامون و مشارکت را دستآوردی تاریخی و ضروری برای هماهنگی و پذیرش مسئولیت دانست. پس از سخنان دبیر جامعه، کامران شاهینفر دربارهٔ سابقهٔ تشکیل جامعهٔ معماران و عملکرد چند سالهٔ هیئت مدیره سخن گفت، و پیام دبیر UIA به مناسبت روز جهانی معماری خوانده شد. در بخشی از این پیام آمده بود: «تقریباً ۵۰ درصد گازهای گلخانهای توسط بخش ساختوساز و حملونقل تولید میشود. بخش ساختمان به تنهایی مسئول ۵۰ درصد از مصرف سالیانهٔ انرژی است. معماران باید در مورد نحوهٔ استفاده از انرژی برای تمام مصالحی که بهکار میگیرند دقیق و سختگیر باشند.» سپس سیروس باور دربارهٔ معماری و شهرسازی پایدار سخن گفت و پایداری را نیازمند انعطافپذیری و وجود جامعهای هماهنگ و همگن دانست.
در بخشی از همایش، آثار معماری مهدی علیزاده در سه دوره بررسی و معرفی شد، و در پایان تقدیر «معمار سال ۱۳۸۶» بهوسیلهٔ ایرج کلانتری، معمار منتخب دورهٔ پیش، به مهدی علیزاده اهدا شد.
