•محل اجرا: پونک •کارفرما: دکتر فریبرز جهان تیغى •پیمانکار: عارف خدایى •سازه: وحید قره خانى نیا •تأسیسات مکانیکى: هوفر اسماعیلى •تأسیسات الکتریکى: نینا عموشاهى •همکاران: کیانوش دهکردى، سارا سلطانى، مهسا محسنى، 220 :محمد بساك، مریم عزیزى، فرناز زاهدى، آریا بجروانى •مساحت زمین مترمربع 1000 :مترمربع •زیر بنا
\\n\\nخانه تقریب سعى دارد با بازگشت به ریشه علایق انسان و نزدیکى به طبیعت کیفیت متفاوتى از زندگى شهرى را تجربه کند. خانه اى که گونه دیگرى از تجارب سکونت انسان در طبیعت مثل خوابیدن زیر آسمان و تماشاى ستارگان و یا تماس نزدیک با درختان و پرندگان را بازسازى کند. در سال هاى اخیر با از بین رفتن بخش عمده اى از باغ هاى تهران، پرندگان که از گذشته با انسان هاى شهرنشین همزیستى داشته اند، فضاى مطلوب زندگى در شهر را از دست داده اند. در این پروژه فضاى سبز عمودى در وجه بیرونى ساختمان به همراه درختانى که روى نما و بام کاشته مى شوند، در کنار بافت چوبى نما، اکوسیستمى طبیعى مى سازند که مى تواند مطلوب پرندگانى باشد که در فضاى آلوده شهر جایى براى استراحت ندارند. صداى پرندگان، بعد دیگرى به ابعاد فضاى معمارى اضافه مى کند. دیوار گیاهى از حیاط پایینى تا فضاى بام سبز بالا مى رود. این دیوار فضاى سبز حیاط را به باغچه اى روى بام متصل مى کند. بدین ترتیب وجه بیرونى ساختمان از قاعده یک نماى دو بعدى خارج مى شود. در طرفین فضاى سبز نما تراس هایى مشرف بر دیوار سبز قرار دارند. فضایى که تماشاى منظره خیابان و باغ مجاور آن را در یک تراس خصوصى بدون مشرف میسر مى کند. بافت چوبى متحرك تراس ها ضمن کنترل نور آفتاب، محدوده خصوصى تراس را تعریف مى کند. برخلاف بسیارى از آپارتمان هاى مسکونى در تهران که براى فروش ساخته مى شوند، این خانه براى زندگى یک پدر و دختر با سبک زندگى، علایق و نیازهاى مشخص طراحى شده است. خانه شامل یک واحد دوبلکس براى پدر، یک واحد دوبلکس براى دختر و یک طبقه مجزا براى معاشرت هاى دوستانه و میهمانى ها است. فضاى بام که در امتداد فضاى سبز نما قرار دارد، به صورت باغچه خانوادگى مشترك قابل استفاده است. استخر و فضاهاى ورزشى در طبقات زیرزمین واقع شده اند.
\\n\\nتقریب واژه تقریب در نام این پروژه مفهومى است مرتبط با خاصیتى که در آثار هنرى و صنعتگرى ساخته دست بشر وجود دارد. همان خاصیتى که باعث مى شود آثار ساخته دست انسان منحصر به فرد و تکرارناپذیر باشند. این مفهوم در مقابل دقت ماشینى و تکرارپذیرى در تولیدات صنعتى و کارخانه اى به کار گرفته شده است. در کشورهایى نظیر ایران که نیروى انسانى همچنان نقش مهمى در روند ساخت و اجراى طرح معمارى دارد، ارزش گذارى این پتانسیل مى تواند وجوه انسانى پروژه را برجسته تر کند و وجه تمایز آثار معمارى ایران نسبت به کشورهایى باشد که با استفاده از تکنولوژى هاى پیشرفته، اجرا و بعضاً طراحى را تقریباً بدون دخالت انسان و ماشینى پیش مى برند. برجسته کردن خاصیتى که کار صنعتگرى به محصول نهایى معمارى اضافه مى کند، طبیعتاً به معنى حذف تکنولوژى از روند اجرایى نیست، بلکه به مفهوم برجسته کردن امکاناتى است که از شرایط خاص روند ساخت در ایران بیرون آمده و بعضاً به عنوان نقطه ضعف عنوان مى شود. در پروژه خانه تقریب، مصالح طبیعى به همان تنوعى که در طبیعت وجود دارند شکل مى گیرند و از تحمیل نظم دقیق هندسى به مصالح طبیعى عمداً اجتناب شده است. روند برش و شکل دادن به این مصالح تا زمانى که در بخش هاى مختلف پروژه نصب مى شوند، توسط نیروى انسانى و با ارزش گذارى خطاى دست انسان انجام مى شود. قطعات چوب نما با اندازه هاى تقریبى و آزادى نسبى کارگران در نحوه برش قطعات، برش داده مى شوند. نتیجه قطعاتى از چوب از یک خانواده و مشابه اند، اما به لحاظ هندسى دقیقاً مساوى نیستند و تکرار ناپذیرند. خاصیتى شبیه به تشابه تقریبى شکل میوه هاى یک درخت در طبیعت.
\n