معماری و ایده

آدرس جديد وب سايت و ايميل معمار

\n

ايده مجرد و كانسپت، به مثابه منظومه منسجمى از ايده ها كه كليات ساختارى پروژه را بيان كند، از اركان طراحى معمارى هستند. ايده نفيس ترين بخش اثر معمارى، و چيزى است كه حتى پس از ويران شدن يك اثر باقى مى ماند. ايده ها در معمارى، همچون اختراعات در تكنولوژى و كشفيات در علوم، مرزهاى اين رشته را گسترش مي دهند و افق هاى جديدى ترسيم مى كنند. دستيابى به ايده اى مناسب براى يك پروژه يا پژوهش دانشگاهى كار پيچيده اي است، خصوصاً اگر ايده تازه اي در نظر باشد. دنياى پيشرفته امروز به توليد ايده مشغول است و فراورده هاى صنعتى و مواد خام مورد نياز را از خارج تهيه مى كند. در چنين شرايطى هر اثر پيش از آنكه به واسطه كارايى، مفيد و حتى زيبا بودن مورد توجه قرار گيرد، از نظر نو بودن ايده اش بررسى مى شود. اگر كارى نكته جديدى نداشته باشد، مورد توجه قرار نمى گيرد و مهارت هاى طراح آن ارزش گذارى نمى شوند. اما اگر اثرى ايده جديدى مطرح كند، ابتدا مورد توجه قرار مي گيرد و به اصطلح ديده مى شود، سپس ممكن است از آن انتقاد شود. كار بدون ايده اصولً ديده نمى شود، يعنى مراجع معتبر معمارى به آن توجه نخواهند كرد. ايده ناگزير نو است. براى هر كاربرى و مسئله معمارى راه حل هايى از پيش ساخته وجود دارند كه عموماً هم بدترين و نامناسب ترين پاسخ به طرح جديد هستند. اگرچه ساختمانى وجود ندارد كه تماماً بر اساس ايده هاى بديع شكل گرفته باشد، ولى سهم نوآورى در هر پروژه از عوامل مؤثر در ارزش گذارى آن است. اين شماره معمار به موضوع ايده اختصاص دارد و مقاله ها و مصاحبه ها هر كدام از ديدگاهى به موضوع پرداخته اند. يكى از مطالب ارائه شده تجربه يك كلس طراحى دانشگاهى با همين مضمون است. در ادامه، مطالب نظرى چند پروژه خاص از معمارانى شناخته شده ارائه شده اند. در اين كارها ردپاى ايده معمارى كاملً محسوس است. يادداشت كامران افشارنادري NOTE Kamran Afshar Naderi يادداشت يادداشت Idea and concept, as consistent systems of ideas defining structural generalities of architectural projects, are counted among the bases of architectural design. The idea is the most valuable part of an architectural work; it is what remains of a work after its destruction. Similar to the function of invention in technology and discovery in sciences, architectural ideas push forward the boundaries of the discipline and open new horizons. Finding a suitable idea for a project or an academic research is a complicated task, particularly when develop- ing a new idea is at stake. The advanced world of today is busy producing ideas while the raw material and industrial products it needs come from the outside. In such a situation, any work is considered, first and foremost, from the viewpoint of the novelty of idea rather than functionality, use or even beauty. If there is nothing new about it, the work is neglected and the architect’s skills are not valued. But if a work in- troduces a new idea, first it attracts attention and is ‘seen’, then it exposes itself to criticism. Without a idea, a work is not seen at all, that is to say, architectural authorities turn a blind eye to it. An idea has to be new. For each architectural function and problem there exists prefabricated solutions, but these are generally the worst and the most inappropriate solutions for that new design. Although there is no building which is entirely shaped by new ideas, the trace of novelty in each project is an influential factor in its evaluation. This issue of Memar deals with the topic of idea and each article and interview approaches the subject from a different viewpoint. This is followed by analyses of certain projects by well-known architects in which the presence of architectural ideas can be clearly felt.

\n

،تاكنون تعاريف زيادى از ايده ارائه شده است. بزرگانى مثل افلطون، دكارت و بالدوين موضوعات ارزشمندى در اين 1جان لك، ديويد هوم، كانت، ستوت رابطه ارائه كرده اند كه اگر نقل قول از ديگران با موضوع مقاله كه ايده است، در تضاد نبود نگارنده مى توانست به نوشتن خلصه اى از آنها بسنده كند. البته در دوره اى هستيم كه نقل اطلعاتى از اين دست كارى بيهوده است. با جستجويى كوتاه در اينترنت همه تئورى ها و تعاريف كلسيك مرتبط با مفهوم ايده پيدا مى شوند. نگارنده با وقوف به وسعت و پيچيدگى بحث، مدعى نيست نظريه جديدى در اين زمينه ارائه مى كند، ولى شايد تنها چيزى كه نظر مخاطبان اين مقاله را جلب كند، نظريه ها و تجربه هاى نويسنده است، هرچند نوشته ناقص، شخصى و مورد انتقاد خواننده باشد. انتخاب و ايده همه ما در طول زندگى فعاليت هاى روزمره اى از قبيل صرف صبحانه، پوشيدن لباس، رفتن تا محل كار، كار روزانه و.... داريم. در جامعه سنتى، منظورم جوامعى در شرايط قبل از صنعت يا در حال حاضر است، مجموعه اين كار ها بر اساس عادت و رسم انجام مى شد و افراد مجبور نبوده اند براى امور روزمره طرحى بينديشند. دنياى امروز جاى زيادى براى عادات، رسوم و سنت ها باقى نمى گذارد. اگرچه هنوز ما به آداب و رسومى معتقديم و عمل مى كنيم، ولى اين اعتقاد ناشى از انتخابى آگاهانه است. صبح كه از خواب برمى خيزيم، بر فرض كه از رژيم غذايى براى لغرى، بدن سازى، كاهش كلسترول، اوره، ديابت و ... پيروى نكنيم، همان نان و پنير سنتى هم به مطالعه و تصميم گيرى نياز دارد. در كودكي براى صبحانه، از مغازه سر كوچه دو سير )واحد وزن قديمى( پنير مى خريديم و براى فروشنده روشن بود كه پنير چيست و ما چه مى خواهيم. امروز اگر از مغازه نزديك خانه، كه اسمش به سوپر ماركت تغيير يافته، پنير بخواهيم با سؤال هاى متعددى روبه رو مى شويم كه پاسخ به آنها به شناخت انواع پنيرها، تركيبات، تاريخ مصرف، و تصميم دقيق در مورد نوع مورد نياز ما دارد. با اينكه كشور ما از نظر تنوع پنير محدود است، براى يك نوع مشخص پنير انواع كم چرب، پر چرب، با زيره، با گردو، ورقه اى، تكه اى، ايرانى، خارجى و... وجود دارد. امروزه خريد ماست هم از كارهاى دشوار است. ظاهراً چيزى با عنوان ماست ساده، بدون عنوان و صفتى خاص وجود ندارد. پوشيدن لباس هم به بررسى برنامه روز، پيش بينى افراد و محيط هايى كه احتمالً با آنها سروكار خواهيم داشت، فعاليت بدنى كه قرار است انجام دهيم، شرايط آب و هوايى، اطلع از درجه حرارت احتمالى محيط هاى بسته اى كه قرار است مدت زيادى در آنها بمانيم و از همه مهم تر، تصميم در مورد چهره اى كه مى خواهيم از خود به ديگران نشان دهيم نياز دارد. در شهر بزرگى مثل تهران رفتن به محل كار به مديريت استراتژيك زمان و وسيله نقليه در رابطه با روز هفته، ساعت حركت، اوضاع جوى، وقايع ترافيك ساز نظير نمايشگاه بين المللى و امثال آن نياز دارد. دنياى امروز، دنياى تصميم است و فعاليت هاى ناشي از روال هاى مرسوم ايده و معمارى كامران افشارنادري ARCHITECTURE AND IDEA Kamran Afshar Naderi سرمقاله سرمقاله Creativity can result in the creation of images and ideas. The mechanism of creativity and idea production does not differ across different disciplines as much as the outer form of the products. Architectural discipline is based on four pillars: idea production, creative processing of the idea, representational techniques and research methods (technology). These four principles exist in other arts too, but the technical aspects of architecture are very elaborate. From ancient times architects were known to have interest and engage in different arts such as painting, sculpture, stage design, industrial design, photography, etc. The technical side of various art forms differ, yet architecture has this in common with other arts that it creates ideas. What was said about idea was in the general sense of the term yet idea in the specific sense is more of a new way of thinking, something similar to technical and scientific inventions. At the point of its emergence, an idea is devoid of aesthetic qualities. It is only the expression of a new system. It is in the processing phase that the great architectural ideas are first discovered and then invented. This is what Le Corbusier called the process of ‘observation’, ‘imagination’ and ‘invention’. The ideas of ‘continuous surface’ in architecture (applied by architects such as Koolhaas, van Berkel and Moussavi) tries to discover one quality of surfaces first and then creating new architectural works on that basis. Although the process of producing idea is known today, the actual production of a idea is a very complicated process. Man can carry out properly what he knows well. Yet, it is easier to produce the most sophisticated industrial products than to invent something new. This is because producing a idea is nothing less than doing what man does not already know about. The author believes that the most important power of man is to perform tasks that he does not have enough knowledge about. Animals and the so-called intelligent machines do fascinating things that man cannot but they perform what they know about or are programmed for. Once I saw in a scientific exhibition the capsule that had taken the first astronaut, Yuri Gagarin, to outer space and returned him safe and sound: a rusty metal ball with a diameter slightly more than two meters and an opening similar to that of a washing machine. If this was put on back of a truck, nobody would be willing to even do a quick trip with it to the next supermarket. In 1961, when the shuttle was launched, it was only three-and-a-half years since the first outer space device was tested and more than half of the previous endeavours had failed. At that time, physicians had could not predict the possible human reactions to the zero gravity. The computer of the navigation station was weaker than a portable tablet PC today and the radars used were very primitive. Today, one can judge that the knowledge of the time was far from sufficient for sending man to space. Despite several