بحث هیئت داوران

هادی تهرانی: در این پروژه خیلی کارهای قابل تقدیر رخ داده، ولی وقتی کاری به این کوچکی انجام می‌دهید موضوع جزئیات خیلی مهم می‌شود و پیش‌پا افتاده بودن برخی از جزئیات و چیزهایی از قبیل چراغ‌های دیواری برای من جای سؤال دارد.

نسرین سراجی: من هم دوست داشتم همان طور که به حیاط مرکزی، به درخت و به تناسبات توجه نشان داده‌اند، به جزئیات، مثلاً ساخت قاب پنجره هم توجه می‌کردند.

نادر تهرانی: وقتی ابعاد پنجره را تغییر می‌دهید، نمی‌توانید عیناً از همان جزئیات استفاده کنید. چگونه تصمیم می‌گیرید که چه موقع پنجره‌های قدیمی را عیناً بازسازی کنید و چه موقع آن‌ها را تغییر دهید؟

نسرین سراجی: به نظرم اینجا براساس ابعاد فضای داخلی این تصمیم را گرفته‌اند. یعنی در جایی که فضاها تقسیم شده و کوچک‌ترند تقسیمات کوچک پنجره‌های قدیمی را حفظ کرده‌اند، ولی در جایی که فضای داخلی بزرگ‌تر و یکپارچه است، پنجره را هم بزرگ و یکدست دیده‌اند. در عکس‌ها به نظر می‌آید در تغییر رنگ قاب پنجره‌ها و یا ابعاد آن‌ها منظوری بوده که متأسفانه در پانل‌های ارائه شده خوانا نیست. درعین حال جالب است که در این کار نقطۀ تمرکز، نه حیاط، نه درخت و نه فضای داخلی که گنبد مسجدشاه است.

نادر تهرانی: نکتۀ جالب دیگر پروژه این است که پروسۀ تعریف مرمت، بازسازی و نوسازی را طی کرده. از لحاظ نظری قوی‌تر از پروژۀ سیستان و بلوچستان است. ولی مشکل من با پروژه این است که در تمام تصاویر ارائه شده، توجه خیلی زیادی به فرم شده.

گیسو حریری: حساسیت پروژه به ساختمان قدیمی و حیاط مرکزی خیلی بالا و خوب است. اما ارائۀ پروژه خیلی واضح نیست.

نادر تهرانی: من به عنوان یک معمار جذب این پروژه می‌شوم (البته نه به عنوان برندۀ اول یا دوم) به دلیل توجهش به موضوع فرم و فرهنگ. در این داوری‌ها گاهی نتایج غیر ایده‌آل می‌شوند، چون داوران لزوماً به دنبال بهترین حجم نیستند. گاهی معیارهای دیگری نقش بازی می‌کنند که از لحاظ نظری بحث‌برانگیزترند و مربوط‌تر به این دوره زمانه.