کارلو اسکارپا
ایده ساختن یک دهکده کوهستانی بزرگ در کورته دی کادوره، در قلب دولومیتس۱، نه چندان دور از کورتینا۲ را، سال ۱۹۵۴ ابتدا انریکو ماتئی۳، رئیس وقت ENI (شرکت ملی هیدروکربن ایتالیا) مطرح کرد. همان سال کار آغاز شد، با ادواردو گلنر۴ که دست به کار ارزیابی تعدادی از محدوده‌های آلپ، برای ساخت مرکز گردشگری جدید در مناسب‌ترین مکان شد. دو سال بعد برنامه طبق مشخصات دقیق تهیه شد، شامل ساخت اقامتگاه‌های مجزا و چند ساختمان خدماتی، از جمله چند هتل، یک اردوگاه تفریحی، یک مرکز اجتماعی و یک کلیسا. ساخت این مجموعه فرصت حرفه‌ای بی‌نظیری برای گلنر بود. ساخت‌وساز تدریجی بخش‌های مختلف، امکان درگیر شدن کامل او در بررسی و ساخت هر پاسخ معمارانه خاص را فراهم می‌کرد.
مشارکت او با اسکارپا در طراحی کلیسا در ۱۹۵۶ و به پیشنهاد گلنر آغاز شد. دو معمار در واقع هیچ‌گاه با هم کار نکرده بودند، اما پیشینه دوستی‌شان به دهه ۱۹۴۰ بازمی‌گشت، زمانی که در مؤسسه دانشگاهی معماری ونیز، گلنر و اسکارپا به ترتیب، دانشجو و استاد بودند. زمانی که معمار ونیزی به آنجا رسید، محوطه و ویژگی‌های اصلی کلیسا مشخص شده بودند: با جا گرفتن روی تپه‌ای جنگلی و بامی با شیب تند، ساختمان می‌بایست به عنوان شاخص بصری دهکده شناخته شود. بنابراین کار مستلزم تعریف صوری ریزه‌کاری‌های معمارانه، در همکاری با استودیوی گلنر در کورتینا بود.
اندیشه اسکارپا درباره این ساختمان، که شکل اکتشافی مداوم در بن‌مایه‌های فرمال، برگرفته از معماری فرانک لوید رایت را به خود گرفته بود، در ترسیم‌های بسیار و در گزارش گلنر کاملاً آشکار است. کل پروژه در یک ماه طراحی، و ساختمان در ۱۹۶۱ تکمیل شد، زمانی که اسکارپا، دور از چشم گلنر، دست‌اندرکار بازسازی کلیسای سن جووانی باتیستا۵ در فیورنزولا۶ هم شده بود.
پانوشت‌ها:
1- Dolomites
2- Cortina
3- Enrico Mattei
4- Edoardo Gellner
5- San Giovanni Battista
6- Fiorenzuola
Carlo Scarpa: Architecture and Design
