در طراحی این ساختمان شرایط ویژهای مطرح بود که بلندپروازی را بسیار محدود میساخت: در نظر گرفتن ضوابط شهرداری در یک بخش از زمین (ارتفاع حداکثر پنج طبقه بر روی نورگیر زیرزمین و ضابطه دو متر پیشآمدگی)، و همچنین ضوابط بلندمرتبهسازی که در بخش دیگری از زمین قابل اعمال بود؛ اجرایی بودن، استحکام، اقتصادی بودن طرح، توجه به استفادهکنندگان و مراجعان به این ساختمان ــ که طبعاً باید هویت، مردمواری، فروتنی، سادگی و عدم تجمل در آن ملحوظ شود ــ و همچنین از جنبههای کارکردی، فضای ملاقات وکلا و ارتباط مردمی آنان نیز میبایست از این محدودیتها بود.
با توجه به جمعبستن زمین و دیدهایی که از درون به منظرهای شهری و از محورهای شهری به ساختمان وجود داشت، طرح با الهام از احجام کلاسیک یک ارگ که به یک برجک خشتی ختم میشد با خطوط موازی افقی تقسیم میشوند. که در طرح این خطوط مبدل به برشهای بلند و عمیقتری شدهاند که بخشهای شفاف ــ یعنی پنجرهها را ــ پدید آوردهاند. در واقع، طرح از ترکیب یک ارگ کشیده مرتفع مرتبط با دیدها و موقعیت شهری پدید آمده، که برجک میان برزیده شده و در دو طبقه همکف و اول فضای عمومی و سرپوشیدهای را پدید آورده است. از درون آن، پلکانها به سوی طبقات بالا میروند و حفرههای وسیعی به صورت متناوب نور را به درون جاری میسازند، تا بدین شیوه بار دیگر تهیسازی خاک ــ به واسطه نور که در معماری این دیار است ــ به نمایش گذاشته شود.
