تاریخ و خاطره از چهره تهران محو می‌شود

هستة تاريخي هر شهر، هويت بخش آن، عرصه اي براي حضور شهروندان و جاذبه اي براي گردشگران است، خاصه آنكه اين شهر پايتخت كشوري كهن با ميراث معماري ارزشمند و تاريخي باشد، با بازاري بزرگ در قلب خود كه گفته اند »از بسياري بازارهاي شرق قشنگ تر و از بازارهاي شيراز و اصفهان و تبريز خيلي شمسي(؛ دروازة باغ ملي آن هنوز استوار ايستاده 1268 ،عالي تر است« )لرد كرزن باشد، نمونه هايي كم نظير از خانه، حمام، مدرسه و مسجد در آن به جا مانده باشد و فضاهايي پرجاذبه را بتوان در تاب يك بافت و باغ هايي بهشت گونه در ميانة هياهوي امروز آن كشف كرد. كوتاه آنكه، مركز تاريخي تهران، پهنة با اهميتي است كه محدودة حصار ناصري را دربرمي گيرد و در آن نشانه هاي كالبدي ارزشمندي از تهران صفوي و قاجاري به جا مانده كه در مجموع »ثروت فرهنگي« نسل هاي كنوني و آينده براي تبيين هويت تاريخي تهران است. اما رفتار غالب امروز ما، چه در بخش خصوصي سوداگر و چه در بخش عمومي گرفتار روزمرگي و تصميم گيري هاي ضربتي، غفلت از اين »ثروت ماندگار« براي كسب درآمد آني است. در دهه هاي اخير ساختار كالبدي، فضايي و كاركردي اين محدوده، به تبع نقش و جايگاه آن، دستخوش تحولاتي آشفته و ناهماهنگ بوده و هر روز از محو شدن يكي از اين آثار خبر مي شنويم و گويي كسي را باكي از اين زوال تدريجي نيست. چندين دهه است كه سازمان ميراث فرهنگي به ثبت محله هايي چون بازار سال است كه 10 .و عودلاجان و باغ ملي و تك بناها و مجموعه ها اقدام كرده شهر مشاوري )باوند( تعيين كرده اند كه 12 براي تهران تاريخي يا همان منطقة طرحي ويژه براي تجديدحيات آن تدوين كند. شش سال است كه شوراي شهر و شهرداري لايحه هايي براي حفاظت آن به تصويب مي رسانند، سه سال است كه مديريتي براي »بافت تاريخي« شكل گرفته، اما در برابر چشمان آن ها يك به يك فضاها و بناهاي تاريخي محو مي شوند. از جمله:

\n