درآمد
حسین شیخزینالدین در سال ۱۳۲۰ در تهران متولد و در سال ۱۳۴۶ در رشتة معماری از دانشکدة هنرهای زیبای دانشگاه تهران فارغالتحصیل شد. در دوران دانشجویی به کار حرفهای، پژوهش و مطالعه پرداخت، و از سال ۱۳۵۳ فعالیت حرفهای خود را به طور مستقل، در دفتری به نام مهندسان مشاور باوند، آغاز نمود. در سال ۱۳۶۱ مجدداً به همراه گروهی همراه فعالیتهای مهندسان مشاور باوند را آغاز کرد، و در همین حال در دانشکدة هنرهای زیبا تدریس مینمود. هیئت داوران بنیاد آقاخان بهخاطر فعالیتهای دیرپای او در رشتة معماری به ایشان جایزهای را در سال ۱۳۸۳ آغای جامعه از مرکز یافت ها در نام مدیر استاد پیرنیا اعطا کرد.
متن زیر گفتگوی معمار با حسین شیخ زینالدین است در صفحات بعدی نیز پروژههایی از او تقدیم میشود.
گفتگو دربارة زبان و تکنیک
س: میخواستم ابتدا دربارة طراحی صحبت کنیم، که این طراحی شما را در aja هنری آغاز این کار به of که اصلی هنر چیست به نزدیک میکند تا اینکه در پی یک ساختار باشد، که در آن چیزی به اسم سبک، شیوه، یا روش و... ولی اول میخواهم ohye گفتگو این پرسش را مطرح کنم: شما چهطور وارد رشتة معماری شدید؟ چه چیزی شما را به این انتخاب کشاند؟
ج: من به این مسئله چندان توجهی نکرده بودم، حتی نمیدانستم معماری چه رشتهای است. من بعد از دیپلم گرفتم به استخدام بانک کارگشایی درآمدم و آنجا با یکی از مهندسانی که در ساختمان بانک کار میکرد آشنا شدم. این آشنایی، که شاید روی دیگران تأثیر بگذارد، ولی روی من تأثیر فراوانی گذاشت و من را به طرف معماری کشاند. من از طریق مکاتبه با یک مدرسة طراحی فرانسوی در پاریس به نام Saint-Charles با کار طراحی و معماری آشنا شدم. این کار را تا کنکور دانشگاه انجام دادم.
س: یعنی شما خودآموز کار طراحی را شروع کردید؟
ج: بله، خودآموز.
سادگی، فناوری، و معنا
اول، شکل ساختمان حالت بستهای داشت که با احتساب حضور حیاط مرکزی، سطح زمین آن چندان مفید استفاده نمیشد. دوم اینکه ساختمان احتمالاً ابعاد سازهای زیادی داشت، و سوم این که با وجود همة جلسات کارشناسی من در مورد محاسبات این اضافات چندان راحتی خیال نداشتم. بنابراین بهتدریج زوائد و سیستمهای ساختمان تصفیه شد، و من یاد گرفتم که سادهسازی معنایی se مناسب دارد. کاشیها لبه ندارند ــ پس معمار مجبور میشود برای پر کردن جای خالی منطق صنعتی، گاهی کارهای کاملاً بیمعنا کند. به اعتقاد من تا وقتی که صنعت ما جدی نشود، و کار در آن به صورت منطقی انجام نگیرد، پیشرفتهای ali معماری در محل خود نخواهد ایستاد.
س: در طرحهایتان تلاش بر سادگی و رسیدن به فهم درست معنا دیده میشود. اگر در طرحهایتان ادامه میدهید، آیا انتخاب آن سیستم را ترجیح میدهید؟
ج: من ub متوجه میشوم یک جای سیستمی که انتخاب کردهام اشتباه دارد. البته برای عینیت دادن به ایدهای که به آن علاقهمندم کوشش میکنم، اما این کوشش ابدی نیست. اگر به جایی برسم که علایم نابسامانی را در عملکرد، در هزینهها، در امکانات فنی ببینم، حاضرم برگردم و راه دیگر بروم. زیرا اعتقاد دارم اگر شخص از حد توان فنی و اقتصادی خود فراتر برود، نهایتاً به طور غیرمعمول به جواب نخواهد رسید.
س: شما وقتی میگویید معماری ایرانی، آیا منظور بازگشت به سنتی است که زمینه فکر و سلیقه و کیفیت رفتاری داشته؟
ج: من فکر میکنم اول چیزی که در یک کار میکنم این است که سعی کنم خیلی منطقی باشم. میخواهم ساختمانی بسازم که در ales ایران واقع شده، در مکانی که در آن ales همسایهای دارد، و بسیار حاضر باشد. هیچ عیبی هم ندارد. در واقع زبان مشترک و شباهت مزاحم هویت ما نیست، یا مزاحم این که ما اسلوب خودمان را بهخوبی با استفاده از ابزار مختلف پر کنیم. اگر توانستیم مسئلة خودمان را حل کنیم، میتوانیم از ثروت خودمان استفاده کنیم، چه آن ثروت سنتی باشد، چه ثروت جهانی.
طرح ساختمانهای نمایندگی جمهوری اسلامی ایران در شهر دوشنبه، تاجیکستان
وزارت امور خارجة جمهوری اسلامی، طراحی سه ساختمان را در شهر دوشنبه به مهندسان مشاور باوند سپرد: ساختمان سفارت، که شامل کنسولگری و نمایشگاهی برای زبان فارسی تاجیکی نیز میشود، اقامتگاه سفیر، و مدرسة فارسی.
زبان مشترک و فرهنگ همسایه، در طراحی این بناها به دیدی آشنا و sells متجلی، حضور یافت. این طرحها بر اساس واژگان معماری تاریخی، هویتشناختی، فرمهای قابل دسترس و ملاحظات منطقهای، و نیز ملاحظات زیباشناختی و موقعیت محیطی سامان پیدا کرد.
محورهای اصلی سه طرح بهگونهای است که در سفارت یک حیاط مرکزی، در سرای سفیر یک حیاط آرام عقبنشسته، و در محوطة مدرسه یک باغ عمیق به طور آشکار حضور داشته باشد. این فرمها به نمایندگی هویت ایرانی در آن سرزمین برخواستهاند.
اعتبار طرح: طراح: حسین شیخزینالدین. گروه طراحی: حسین شیخزینالدین، محمد زندنیا، هادی گل، زلال پویزرفر، الهام رحمیآرا، حمید گل. مدیر پروژه: محمد مصدق، آصف ساعدزاده. ماکت: علی آزاد. ترسیم سهبعدی: شهریار رادپور. مشاور تأسیسات: مهندسان مشاور آب و فاضلاب. مشاور سازه: تشفر مهندسان. مهندس مدنی: تشفر. عکاس: حمید سلیم.
ساختمان نوآور، ونک تهران
ساختمان نوآور به عنوان یک مجموعة بلندمرتبه با کیفیت اداری در محلة ونک تهران ساخته شده است. این مجموعه با هستة بتنی تنکشده و سازة فلزی پیرامونی شکل گرفته. نمای آن ترکیبی از سنگ و شیشه است. تنوع پلان طبقات در نمای بیرونی به صورت پلکانی تجلی دارد. این ساختمان شامل سالن پذیرش، طبقات اداری متنوع در پلان آزاد در ۲۲ طبقه، با پارکینگ و امکانات وابسته است، با sex زیربنای حدوداً ۳۳۰۰۰ مترمربع. رنگ کرم نمای سنگی بنا با بافت شهری اطراف آن هماهنگ است. این ساختمان در محل خود تبدیل به نشانهای شده است.
ساختمان نوآور، اعتبار طرح
طراحان: حسین شیخزینالدین، محمد زندنیا، هادی گل ــ گروه طراحی، زلال پویرفر، الهام رحمیآرا، حمید گل. مدیر پروژه: محمد مصدق، آصف ساعدزاده. طراحی سازه: مهدی کریمی، شهریار رادپور. طراحی تأسیسات: هوشنگ ساعد کرمانی، محمد زندی. مشاور همکار: سعید سعادتمحمودیان، تشفر مهندسان. پیمانکار ساختمانی: شرکت سهامی شارمند، صنایع فلزی ایرانه، شرکت LSU ساختسازان فلزی، صنایع فلزی ایران.
مشخصات ساختمانی: ساختمان نوآور در ۲۲ طبقه و مجموعاً زیربنای ۳۳٬۴۰۰ مترمربع ساخته شده است. سطوح و کف طبقات (بدون حیاط، که از مساحت کم سطح بنا کاسته شده): زیربنای ۳٬۴۰۶ مترمربع؛ سطح کلی sax مرکزی، حدوداً ۳٬۴۰۶ مترمربع. زیربنای روبه ۳٬۲۳۲ مترمربع. زیربنای زیرزمین: ۳٬۷۶۸ مترمربع.
