این مجموعه کنار پارک شیللر۱، با طراحی برونو تات۲ در ودینگ۳ قرار دارد. به روش ساختمان‌های آجری دهه ۱۹۲۰، شکل انتخابی معماران برای بنا، یک لایه آجرکاری بیرونی بود که زیر یک لایه نازک‌کاری پنهان شده‌اند. در طراحی هم نقشه به سوی معماری جنبش مدرن هدایت شده است.
در جنوب، نقشه U شکل ساختمان‌های پیرامون، انحنای جاده را دنبال می‌کند و به طرحی شکل می‌دهد که هویتی خاص به پروژه می‌بخشد. افزون بر این، عنصر خاصی هم در گوشه‌های ساختمان هست: در همکف فضا برای ایجاد مسیرهای عبور وسیعی استفاده شده که از خیابان به حیاط مشترک می‌رسند.
در کل، مجموعه شامل ۷۳ آپارتمان اجاره‌ای، یک مجموعه اقامتگاهی برای سالمندان و یک کافه است. طرح‌ها بر اساس شبکه‌ای تودرتو که معماران ساخته‌اند شکل گرفته و در محورهای طولی به اندازه نیمی از ابعادش شطرنجی شده است. این کار همه نوع تقسیم فضایی و همه اندازه خانه را امکان‌پذیر کرده است.
در نتیجه، امکان ایجاد واحدهایی با نقشه متفاوت، متشکل از یک تا چهار اتاق و مساحت‌های بین ۴۰ تا ۱۲۰ مترمربع فراهم شد. بنابراین اتاق‌های نشیمن و آشپزخانه‌ها می‌توانند نقشه باز داشته باشند یا از هم جدا باشند.
نما سازگار با انعطاف‌پذیری داخلی است، با ردیف پنجره‌هایی با فاصله مساوی که هر یک متشکل از دو بازشو به اندازه‌های مختلف درون یک عنصر واحد هستند که پنجره‌های پلکان را به نحوی نامحسوس به هم می‌پیوندند. ایوان‌های مشرف به حیاط هم به واسطه نرده‌های یکپارچه‌شان با شبکه ثابت نما سازگار شده‌اند.
دیوارهای بیرونی، با تک‌لایه‌ای از آجر، متشکل از بلوک‌های عمودی سبک و عایق‌بندی شده‌اند. برای دیوارهای بین خانه‌ها، بلوک‌های عمودی از گچ فشرده به‌کار رفته‌اند، برای تأمین عایق صدای بیشتر. مغزه‌ها با سیمان پر شده‌اند.
دیگر بخش‌های ساختمان که نیازهای سازه‌ای بیشتری دارند، با بتن مسلح و با پوسته‌ای از آجر ساخته شده‌اند.
Detail 2017, 10.
پانوشت‌ها
۱- Schiller Park
۲- Bruno Taut
۳- Wedding
