موزهٔ هنر کیمبل در فورت وورث، که یکی از شاهکارهای مسلّم معماری قرن بیستم است، معرّف بسیاری از ایدههای کلیدی حاکم بر کارهای لویی کان است. اشکال ساده و پرقدرت ـ تاقهای قوسی که به نحو یکسانی برای فضای گالری، کتابخانه، و تالار گردهمایی به کار رفته ـ در خاطرهها باقی میماند. شکافهای باریک رو به آسمان، که با این کار شهرت پیدا کرد و کان خودش نورگیر سقفی طولی موزه مینامید، نور آفتاب را به منعکسکنندههای فلزی میتابانند تا از آنجا در زیر تاقهای قوسی پخش شود. حجمهای صریح، نمایش آشکار مصالح، و مهارت در استفاده از نور برای تمایز بخشیدن بهشکل، خلاصه همه مشخصههای کارکان در کیمبل جمعاند.
مارک سایمون، عضو FAIA، رئیس هیئت داورانی که ساختمان کیمبل را برای دریافت جایزهٔ AIA برای آثار ۲۵ سال گذشته برگزیدند، عقیده دارد که «موزهٔ هنر کیمبل کار استادی است که توانست همه مهارتهای فوقالعادهاش را یکجا در بنای واحدی جمع کند؛ گنجینهای سرشار اما منضبط و در عین حال، سهل، ممتنع، و بیزمان.» موزهٔ ۱۱٬۱۵۰ مترمربعی که در اکتبر ۱۹۷۲ گشایش یافت در باغی به وسعت حدود ۴ هکتار قرار دارد. کان، که در ۱۹۷۴ درگذشت، «درخشش نقره» را در کیمبل مجسم کرد.
موزهٔ کیمبل مشتمل است بر فضاهای گالری (پایین)، حیاطها (صفحه مقابل، بالا و پایین)، یک رستوران، یک تالار گردهمایی (راست)، یک کتابفروشی، یک کتابخانه، و فضای عملیات و دفاتر. ساختمان که در خدمت آثار هنری است خودش هم اثری هنری است.
