خوش به حال نقاش‌ها؟

اين روزها تهران ما شكل عجيبي شده: تمام رنگي و غاز مغازي؛ مثل عكس هاي سه بعدي كه رنگ هاي فسفري دارند و هر طرف كه خم كنيد شكلشان و رنگشان تغيير مي كند. شهرداري كه گويا نماهاي آلومينيومي رنگارنگ و تابلو هاي هزار شكل و هزار رنگ و سر و روهاي هزار شكل و هزار رنگ مغازه ها، فروشگاه ها، مراكز خريد و مجتمع هاي مسكوني تازه ساز را كافي نديده جد كرده هر طور شده نگذارد يك كف دست جا در شهر خالي بماند، چه در كف خيابان ها، در جايي كه ماشين ها اشغالشان نمي كنند، يا روي ديوار ة بزرگراه ها و ديوار ساختمان ها، چه رو، چه جانبي، چه پشتي، چه بالا و چه پايين. بنابراين ظاهراً بايد خيلي خوش به حال نقاش هايي شده باشد كه يك وقتي فقط مي توانستند پشت وانت رانندگان اهل دل، بركه اي و درخت بيد مجنون و چند مرغابي و غروب آفتاب را نقاشي كنند. چون قلم اين نقاشي ها قلم آن هاست، البته اگر از ديوارة بعضي بزرگراه ها بگذريم كه كار از نقاشي گذشته و به كار سراميك و نقش برجسته كشيده. معلوم نيست اين فكر بكر به سر چه كسي زده كه مسيرهاي تبديل به عمل را با اين سرعت طي كرده و كاري را كه در اغلب شهرهاي دنيا غيرقانوني است، به دست مراكز قانون گذار شهر، يعني شهرداري ها، با سرعت نور اجرايي كرده. به هر حال تنها دلخوشي اين است كه شايد غنيمت اين بسيج فوق العاده فقط نصيب پيمانكارها نشده باشد و سهم نقاش هاي معصوم هم آن قدر بوده باشد كه بزك عجيب سر و صورت شهر را كمي قابل تحمل تر كند.

\n