طبق اساسنامه، جایزه معماری آقاخان در ۱۹۷۷ با هدف ترویج شناخت فرهنگ اسلامی منعکس در آثار معماری به وجود آمد. روش این جایزه جستجوی نمونههای عالی معماری، دیدگاههای تازه در طراحی معاصر، مسکن اجتماعی، توسعه و بهسازی محیط، مرمت و تغییر کاربری، حفاظت بافت و زمینه، و همچنین طراحی محیط و زمینسار است. این جایزه میکوشد تا مفاهیم ساختمانی موفق در تأمین نیازها را بشناساند و مورد حمایت قرار دهد.
معیار انتخاب طرحها علاوه بر تمیز نیازهای اجتماعی و اقتصادی و پاسخ مناسب به انتظارات فرهنگی و روحی مردم، تأکید خاص بر آن طرحهای ساختمانی است که متکی به امکانات محلی و نوآوری مناسب در فناوری هستند. شرط معینی در مورد کاربری، اقلیم، موقعیت، یا قیمت طرحها وجود ندارد.
جایزه هر سه سال یک بار، زیر نظر یک کمیته اجرایی به ریاست آقاخان برگزار میشود. جوایز، که بالغ بر ۵۰۰ هزار دلار میشود، بزرگترین جایزه نقدی دنیاست. هر سه سال یک بار به طرحهای منتخب داوران پرداخت میشود. این جایزه از ۱۹۷۷ تا به حال ۷ دوره برگزار شده و توانسته است ساختمان را در سراسر جهان مورد بررسی و ارزیابی قرار دهد. در مجموع ۷۵ طرح تا به حال موفق به دریافت جایزه شدهاند.
دوره هشتم دربرگیرنده سالهای ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۱ است.
اعضای کمیته اجرایی جایزه ۲۰۰۱
- سوها اوزکان، دبیرکل جایزه
- جک کندی، مسئول اجرایی
- فرخ درخشانی، مدیر برنامه
شرایط انتخاب: طرحها باید در ۱۲ سال گذشته (بین ژانویه ۱۹۸۸ تا دسامبر ۲۰۰۰) به اتمام رسیده و مورد بهرهبرداری قرار گرفته باشند.
محل برگزاری مراسم
مراسم تقدیر از طرحهای برنده و اعلام نتایج هر دوره سهساله، همواره در یکی از مکانهای تاریخی دارای معماری با ارزش اسلامی برگزار شده است:
- باغهای شالیمار، لاهور (۱۹۸۰)
- قصر توپکاپی، استانبول (۱۹۸۳)
- قصر بدیع، مراکش (۱۹۸۶)
- ارگ صلاحالدین، قاهره (۱۹۸۹)
- میدان ریگستان، سمرقند (۱۹۹۲)
- کاراتون سوراکارته، سولو (۱۹۹۵)
- الحمرا، غرناطه (۱۹۹۸)
هیئت داوران ۲۰۰۱
داوران بر این عقیده بودند که یکی از اهداف اصلی جایزه دستیابی به آن نوع از معماری است که در خدمت بهبود شرایط زندگی جماعات و گروههای گوناگون مسلمان قرار گرفته باشد. مباحث پایداری زیستمحیطی، برابری اجتماعی، هویت فرهنگی و تاریخی و کرامت انسانی نیز در رأی داوران مورد توجه بوده است.
بعضی از طرحها هدفشان کمک به جماعات محروم در بهبود شرایطشان از طریق افزایش تولید نوین بوده است. تشریک مساعی مردمانی که از مدت مواهب اقتصاد جدید بهرهمند میشوند با آنان که همچنان در شرایط روستایی ماندهاند جهت جلوگیری از مهاجرت و خشکیدن سرچشمههای محلی، ماهیت و طبیعت چیزها را عوض کرده است. بعضی مثلاً با حفظ زندگی و فرهنگ یک تمدن باستانی، به نیازهای آموزشی پاسخ دادهاند. بعضی دیگر فنون تولیدات دامی را برای بهبود رژیم غذایی تعلیم میدهند.
هیئت داوران همچنین نقش مثبت گردشگری در اقتصاد جدید را در متن معماری، که باعث ارج گذاشتن به محیط و معرفی فرهنگ محلی از طریق آثار ساختمانی میشود، مورد توجه قرار داد.
ساختمانهای عمومی، صنعتی و مذهبی، همچنین طرحهای حفاظت، مورد توجه قرار داشتند اما هیچکدام نتوانستند به سطح مورد انتظار جایزه برسند.
اعضای هیئت داوران جایزه ۲۰۰۱ معماری آقاخان
- داراب دیبا، تهران
- عبدو فیلالی-انصاری، فیلسوف، کازابلانکا
- دوغان کوبان، معمار و ناشر، استانبول
- مونا هاتوم، هنرمند، لندن
- ذحی حواس، باستانشناس، قاهره
- ریکاردو لگورتا، معمار، مکزیکوسیتی
- نورانی عثمان، جامعهشناس، سلانگور
- راج ریوال، معمار، نیودهلی
- سلما الرضی، باستانشناس، بغداد و نیویورک
- چارلز کرهآ، معمار، مومبای
- کنت فرامپتون، معمار و مورخ معماری، نیویورک
- فرانک گهری، معمار، لسآنجلس
- زاها حدید، معمار، لندن
- لوئیس مونرئال، مورخ و باستانشناس، بارسلون
- عظیم نانجی، استاد درس ادیان، لندن
برنامه زمانی
- شناسایی و نامزد کردن طرحها: آوریل ۱۹۹۹ تا اکتبر ۲۰۰۰
- تحویل مدارک: ژوئن ۱۹۹۹ تا دسامبر ۲۰۰۰
- جلسه داوران: ژانویه ۲۰۰۱
- بررسی فنی در محل: فوریه ۲۰۰۱ تا مه ۲۰۰۱
- جلسه دوم داوران: ژوئن ۲۰۰۱
- مراسم اعطای جوایز: پاییز ۲۰۰۱
طرحهای شایسته دریافت جایزه
زندگی جدید در بافت کهن
مکانهای مختلف، ایران
اتمام در ۱۹۹۲ و همچنان ادامه دارد
طراحان / حفاظتکنندگان: شرکت عمران و بهسازی؛ سازمان میراث فرهنگی ایران
مشاوران: دفتر عربی مشاوره طراحی و فنی؛ دکتر ورکمیستر و م. هایمر؛ دفتر طراحی زمینسار
کارفرما: بنیاد حفظ آثار باستانی نوبیان
حامیان: یونسکو؛ شورای بینالمللی موزهها
موزه نوبیان
اسوان، مصر
دهکده بچههای اساواس
عقبه، اردن
اتمام در ۱۹۹۱
مرکز اجتماعی اولبیا
آنتالیا، ترکیه
کارفرما: دانشگاه آکدنیز
باغ فردوسی
تهران، ایران
کارفرما: شهرداری تهران
هتل داتای
پولاو لانگکاوی، مالزی
کارفرما: شرکت تأسیسات تفریحی تلوک داتای
مرغداری
کولیاگب، گینه
اتمام در ۱۹۹۳
معمار: گروه معماران هیکینن-کومونن
کارفرما: مرکز اویکول، قاهره
دیوار ایوبی قاهره
قاهره، مصر