یک مقالهٔ تصویری: پروژههای شاخص مدرنیستی میانهٔ قرن بیستم در سراسر جهان در کنار فضاهای داخلی و نماهای تهران چیده شدهاند تا این پرسش طرح شود که کدام طراحان و کدام زبانها بر معماری مدرن تهران تأثیر گذاشتهاند. ارجاعهای چهار صفحه شامل: جیو پونتی (موزهٔ هنر دنور، ۱۹۷۱؛ کاشیهای Joo؛ ظروف غذاخوری)، اِرو سارینن، جولیو زاپا، لیبرا، کریگ اِلوود، ماریو فیورنتینو (پالاتزینا در ویلا بالسترا، رم، ۱۹۵۴–۵۷ — کنسولها)، ریچارد نویترا، روبرتو بورل مارکس (ریو)، جوزپه تراگنی (کاسا دل فاشو، کومو، ۱۹۳۲–۳۶)، اریش مندلسون (کلمبوسهاوس، برلین، ۱۹۳۱)، انریکو تدسکی (مندوزا، ۱۹۵۹)، پییر کونیگ (Case Study House شمارهٔ ۲۲)، یورن اوتسون (مدل بانک ملی ۱۹۵۸؛ بانک ملی خیابان انقلاب؛ پلان طبقهٔ همکف)، مارکو داسو (هتل منفردینو، ۱۹۶۲)، آلوار آلتو (ساختمان مسکونی در هلسینکی — ترکیب فرمهای پنجره)، میس فان در روهه (خانههای حیاطمرکزی، ۱۹۳۱–۳۸)، و اسکار نیمییر. صفحهٔ پایانی نقشه و نمای ویلایی در زعفرانیهٔ تهران به طراحی آرشیتکت وارطان تاتوسیان — برگرفته از شمارهٔ ۲–۳ مجلهٔ معماری نوین، اسفند ۱۳۴۰ — را بازنمایی میکند.
شبیه این بوفه را در تهران دیدهایم. — کپشن سرمقاله روی پنل کاشی جیو پونتی.
نماهای شیشهای ظریفی نظیر این را در تهران میتوان یافت.
