پل طبیعت با طول تقریبی ۲۷۰ متر بر فراز بزرگراه مدرس در اراضی عباسآباد بزرگترین پل پیاده کشور است. اراضی عباسآباد به مساحت ۵۵۹ هکتار بین منطقه ۳ و ۶ تهران، به فضاهای سبز تفریحی و فرهنگی مانند بوستانها، کتابخانه و باغ موزه اختصاص داده شده است.
این پل برای اتصال پیاده پارک طالقانی در شرق به پارک آب و آتش در غرب که با بزرگراه مدرس از هم جدا شدهاند، در دو طبقه اصلی طراحی شده که روی دو ستون درختیشکل در دو سمت بزرگراه، یک طبقه دیگر به آن اضافه میشود. این طرح برنده یک مسابقه دو مرحلهای است که در سال ۱۳۸۷ از طرف شرکت نوسازی اراضی عباسآباد برگزار شد.
با هدف اتصال بخش شرقی و غربی اراضی عباسآباد، پل بر محور پنج ایده اصلی طراحی شد:
۱- بر خلاف تعبیر معمول از پل که معبری است برای رسیدن از نقطهای به نقطه دیگر، علیرغم اینکه در طرح جامع اراضی قرار بود یک نقطه از هر پارک به نقطه دیگر وصل شود، اما یکی از ایدههای اصلی این بود که پل نباید تنها مانند یک پارهخط دو نقطه را به هم متصل کند بلکه میتواند در هر سمت به چندین شاخه منشعب شود و چند نقطه از یک سمت را به چندین نقطه در سمت دیگر مرتبط سازد.
۲- بر خلاف تعبیر معمول از پل که معبری است برای رسیدن از نقطهای به نقطه دیگر، این پل از ابتدا به عنوان فضایی برای ماندن طراحی شد. با ایجاد فضای سبز، فضای نشستن یا عملکردهای تفریحی دیگر مانند رستوران و کافه، هر دو پارک روی پل ادامه مییابند و به عبارت دیگر، در هم حل میشوند و بهانه کافی برای ماندن روی آن ایجاد میکنند.
۳- پل یا هر مسیری که روی یک خط مستقیم طراحی شود، با ایجاد پرسپکتیو یک نقطهای فقط «رفتن» را القا میکند، زیرا از ابتدا تا انتهای مسیر قابل رؤیت است. اینجا چون قرار است پل، خود فضا و محلی برای ماندن باشد، باید به جای خط مستقیم به صورت یک مسیر غیرخطی یا ترکیبی از چند مسیر طراحی شود.
۴- از آنجا که در هر دو سمت پل، به خصوص در سمت پارک طالقانی، درختان زیادی وجود دارند، تلاش بر این بود نقاطی که کمتر درخت دارند برای محل ستونها و نقاط ابتدا و انتهای پل انتخاب شوند، همچنین تعداد ستونها و نقطه اتکای آنها روی زمین به کمترین تعداد ممکن رسانده شد تا مداخله در طبیعت به حداقل برسد.
۵- در طراحی این پل، سازه و معماری از هم مجزا نیستند. با توجه به اینکه دهانههای بزرگ سازه برای باربری و ایستایی به ارتفاع زیاد نیاز دارند، ارتفاع سازه به گونهای انتخاب شد که بتواند یک فضای معماری و قابل استفاده ایجاد کند. این نگاه به سازه باعث شد از ابتدا پل به صورت یک خرپای سهبعدی فلزی با فرمی پویا در دو سطح پیوسته طراحی شود که بر سه ستون درختمانند قرار میگیرد.
طول پل در حدود ۲۷۰ متر، دهانههای آن از شرق به غرب به ترتیب ۶۸، ۹۴، ۶۸ و ۳۹ متر و عرض پل بین ۶ تا ۱۳ متر متغیر است. سطح سوم در بالای دو ستون اصلی کاملاً باز است که میتواند مکانی برای اجرای موسیقی یا نمایش و یا فضایی برای فعالیتهای هنری مانند نقاشی باشد.
در طراحی سازه که به صورت موازی و رفت و برگشتی با معماری انجام شد، قطر لولهها به حداقل رسید و همینطور هندسه کلی پل، شیب کفها، عناصر سازهای کف و قطر و هندسه ستونها هم بهینه شد. خرپاها از لولههای فولادی به قطر تقریبی ۵۰ سانتیمتر که در محل جوش داده شده، ساخته شدهاند.
پل این امکان را به بازدیدکنندگان میدهد که پس از پارک کردن اتومبیل در شرق و غرب، بتوانند پیاده به نقاط مقصد متنوعتری دسترسی پیدا کنند. در یک سال گذشته، و از زمان افتتاح این پل، با استقبال شهروندان و گردشگران، پل طبیعت خود به یک مقصد شهری تبدیل شده. هر چند به طور معمول در پلها سازه مهمتر از معماری است، اما این پل از ابتدا با رویکردی معمارانه طراحی شد.