آخر؟

اين شماره دربارة تهران يك جور زير خاكى است، حاصل نوعى كاوش و حفارى در تهران قديم كه در زير آوار ساخت و سازهاى روز به روز و خيابان كشى ها و تغييرات دايمى جزئى و كلى مدفون شده. بعضى مطالب دربارة مكان هايى اند كه ديگر نيستند و حضورشان به اشاراتى در كتاب ها و مقالات محدود شده. بعضى معلوم نيست چطور در ميان سطح اگزمازده برجاى مانده اند، تك و تنها و گاهى به طرز معجزه آسايى مرمت شده اند، شايد به مثابه استثناهايى براى آنكه قاعده را اثبات كنند. بعضى هم فقط تكه هاى بازمانده از ويرانى هاى گسترده ترند: يك در چوبى ، فرفورژه ه اى خوش طرح پشت يك پنجره، يك هرة آجرچين زيبا... شايد اين شماره فقط به كار مستند سازى مواردى بيايد كه در صف قلع و قمع شدن به دست حق مقدس مالكيت بى چون و چرا ايستاده اند؛ همان حق مالكيت بى چون و چرايى كه به صاحب زمين اجازه مى دهد ويران كند 60 و هر طور مى خواهد بسازد و تزئين كند، تا جايى كه خدشه اى به اصل درصد وارد نيايد؛ همان حقى كه عامل اصلى توسعه هاى قناس بلند و كوتاه و ناهنجار شهرها و حتى روستاها شده؛ و همان حقى كه به ديوان عدالت ادارى حق داده اجازة تخريب عمارت هاي ثبت شده در فهرست ميراث فرهنگى را صادر كند. - ، در قياس با چند دهة پيشتر مرثيه60 تصوير زير از ميدان انقلاب دهة اى است بر اين »ويرانى دايم تازه شونده« .