عکسها: هومن صدر.
وحید ملک، متولد ۱۳۵۲، تحصیلات آکادمیک خود را در سال ۱۳۷۴ به پایان رسانده و تاکنون نمایشگاههای گروهی بسیار و ۱۲ نمایشگاه انفرادی متنوع در زمینه دکوراسیون داخلی با محجرهای کهن و دستبافتههای عشایری، پردهها و آویزها، صندوقهای عشایری و غیره برگزار کرده است. از جمله مشغلههای ذهنی او در سالهای فعالیت خود، چگونگی حفظ آثار هنری ایران بوده است. از همین رو در سال ۱۳۷۲ فعالیتهای خود را در زمینه دستبافتههای عشایری و با هدف نگرشی نو به این آثار آغاز کرد. هدف او بازنگری آثار هنری اصیل ایرانی و بخشیدن کاربردهای جدید و عملی امروزی به آنها است.
او با تلفیق این آثار از یاد رفته با مصالح امروزی — از قبیل شیشه، سنگ و چوب، بامبو و غیره — طرحهایی برای دکوراسیون داخلی از قبیل میز، رختکن، آینه و شمعدان، پاراوان، پرده و آویزهای تزیینی طراحی کرده است. «محجر» (به معنای حفاظ، پوشش و حائل) از دوره زندیه به بعد در معماری ایران جایگاه خاصی داشته است، و در بناهای قدیمی آن را پشت پنجرهها یا به صورت نرده به کار میبردند. دوره ساخت محجرها حکم میکرد که این آثار به صورت دستساز با پتک و کوره چلنگری شوند؛ چنانکه در ساخت آنها از هیچ گونه پیچ و پرچ و جوشی استفاده نشده است. وحید ملک در طرحهای بهکارگیری محجرها این تکنیک را ادامه داده، و حتی در رنگآمیزی آنها از تکنیک ترمیم آثار استفاده کرده است.
وحید ملک در سال ۱۳۷۵ نگارخانه پاسارگاد را با طراحی پرویز ملک، پدرش، تأسیس کرد تا جایگاهی برای نمایش آثار اصیل ایرانی باشد.
درباره معماری
سخن بهتر در مورد معماری این است که: با شعر نمیتوان معماری کرد، ولی با معماری میتوان شعر سرود؛ با موسیقی نمیشود معماری ساخت، ولی با معماری میتوان موسیقی نواخت. با نمایش تئاتر و ادبیات نمیتوان معماری به وجود آورد، ولی در معماری میشود نمایش داد، ادیبانه سخن گفت، شعر سرود و موسیقی نواخت. در هنر سینما نیز معماری حضور دارد، و خلق فضاهای سینمایی مدیون معماری است، و بسیاری از کارگردانان خوب سینما معماری میدانند. معماری نه شعر است، نه موسیقی، نه سینما؛ اما همه این هنرها را، از درون و بیرون، در بر میگیرد. وسعت حیطه و حوزه نفوذ معماری از درون تاریخ تا فضاهای تخیلی قرنهای آینده را شامل میشود. بنابراین نمیتوان آن را سرسری گرفت، تفننی پنداشت و باور نکرد.
* گفتگو با هانری سیریانی — مجله معمار، شماره ۴.
