باغ مشهد

دیاگرام دو حیاط امکان‌های متفاوتی در نظم فضایی کل خانه به دست داده است که حتی می‌تواند خود را تا تقسیمات کلی فضایی-زمانی زندگی معاصر برکشد: اول آنکه امکان دسترسی جداگانه به فضایی می‌دهد که در عین کار کردن با خانه، به شکل جداگانه می‌تواند با بیرون از خانه هم کار کند. فضایی که هم می‌تواند به عنوان اتاق مهمان استفاده شود و امکان تازه‌ای در باهم‌زیستی فراهم آورد؛ هم دفتر کار در خانه‌ای باشد که تقسیم زندگی فضایی-زمانی روزگار معاصر را تغییر دهد.

از جمله امکان‌های معمارانه این دیاگرام استفاده دیگری از نور و منظر غروب است. بَرِ غربی زمین، بزرگ‌ترین بر است و نشستن حیاط‌ها در جبهه غرب باعث می‌شود لازم نباشد از قاعده همیشگی نامطبوع بودن نور غرب پیروی کرد. حیاط‌ها مفصل‌هایی هستند که نور غرب را فیلتر می‌کنند و فضای متصل به آنها، گوشه دنجی رو به قاب غروب است. فضایی که نامش را در این پروژه «غروب‌نشین» گذاشته‌ایم.

این ساختمان مسکونی پنج طبقه در خیابان باغ مشهد اصفهان، اثر استودیوی هَمان (بهروز شهبازی) است. پنج کارفرمای مرتبط، پنج واحد یکسان در پنج طبقه می‌خواستند که به‌ناچار بازی فضایی از طریق تغییر تیپولوژی ممکن نبود. در عوض، مداخله طراحی بر یک تغییر متمرکز تکیه زد: بازچیدمان اتصال فضاهای باز و نیمه‌باز و سلسله‌مراتب دسترسی در تیپولوژی متعارف آپارتمان، با نگاهی به تاریخ خانه در این جغرافیا.