بی‌حصار

کارابن (مهدی پناهی) آنچه امروز در بافت‌های متراکم آپارتمانی از دست‌ رفته، فضاهای باز و سبز است، فضاهایی که نه‌فقط ساکنان یک ساختمان، بلکه تمامی همسایگان در آنها احساس آشنایی و تعلق کنند. پروژه ما نیز که در بافت شهری متراکم محله حکمت تهران (دزاشیب) قرار دارد، مانند بسیاری از پروژه‌های آپارتمانی دیگر، از یک‌طرف، به دلیل سطح اشغال حداکثری، و از طرف دیگر، به‌خاطر اصلاح زمین، سهم کمی از فضای باز، حیاط و فضای سبز داشت که با جانمایی مسیرهای ماشین‌رو، این سهم کم نیز به حداقل ممکن رسید. ساختمان به دلیل موقعیتش در تقاطع سه کوچه و مرکزیت خاصی که در میان همسایگان داشت، بسیار دیده می‌شد، و این دیده‌شدن ما را بر آن داشت تا آنچه را از دست‌رفته می‌دیدیم، علی‌رغم تمام محدودیت‌ها جبران کنیم. بر این اساس، فضاهای باز پروژه را فرصت مناسبی برای تقویت روابط همسایگی دیدیم و به دنبال فرصتی برای افزایش سبزینگی از دست‌رفته گشتیم. از این‌رو، آنچه را از حیاط باقی ماند، با جزئیات مناسب، برای افزایش حداکثری فضای باز و سبز طراحی کردیم، و با آزادگذاشتن فضای حیاط، از جنبه ادراکی، فضای باز محله و منظر سبزش را افزایش دادیم. حضور در فضاهای باز و سبز، و لمس طراوت گیاهان، حداقل کیفیتی است که فضاهای ساخته‌نشده کوچه‌پس‌کوچه‌های شهر ما به آن نیاز دارد. پروژه را که با ایده ایجاد فضای باز درون‌محله‌ای و تقویت حس تعلق مشترک بین ساکنان و همسایگان و عابران، و با حضور حداکثری گیاهان و یک حیاط بدون حصار شکل گرفته بود، «بی‌حصار» نامیدیم. انتخاب مصالح آشنا و گرم هماهنگ با چند ساختمان همسایه نیز تلاشی بود برای همخوانی و یکپارچگی، تقویت حس تعلق و ایجاد یک بدنه شهری آرام. این‌کار واقعا از هر نظر قوی و‌پخته است دارای ک ایکانسپت شهری خیلی درست و به جا بوده و‌نظر من همیشه با حترام به فرهنگ درونگرایی معماری ایرانی اینه بوده که فضاهای سبز مسکونی باید دیگه به کنک شهر بیاد و اینکه خوب البته اینجوری فضای حیاط بی حصار هم بزرگتر به نظر خواهد رسید . ایجاد همبستگی بین نما و طراحی داخلی عالی بود کاربرد اجر و تکرار بافتش در داخل نشون میده چیزی از قلم‌معمار نیوفتاده . حتی شیشیه دسوار شیشیه ای پارکینگ هم فضای پارکینگ رو بی حصار کرده