پروژه در قلب منطقه صنعتی محمودآباد و در یک کارخانه ابزارزنی سنگ شکل گرفت؛ فضایی آکنده از صدا، گردوغبار و تنوع بیپایان اسلبها و مصنوعات تراشخورده. مأموریت طراحی دو بخش داشت: نخست، ایجاد دیواری جداکننده برای تبدیل بخشی از سوله به نمایشگاهی مستقل؛ و دوم، طراحی ساختمانی اداری در زمین روبهروی سوله.
اما پرسش اصلی این بود: آیا میتوان دیوار را چیزی فراتر از یک مرز صرف تصور کرد؟ پاسخ در دل کارخانه نهفته بود؛ در فضایی خاموش و ناپیدا میان ستونها و تیرها و به ویژه در نوار سهمتریای که جرثقیلهای دو سوله توان حرکت در آن نداشتند. از این مشاهده، مفهوم «دیوار زیستپذیر» پدید آمد؛ دیواری که هم مرز نمایشگاه و کارخانه است و هم بستری برای سکونت، نمایش و تجربه فضا.
در بازتعریف دیوار، از ضایعات سنگ همان کارخانه استفاده شد. سنگها درون توریهای گابیونی خشکچین شدند و در میانشان عایقها جای گرفتند. سپس جداره گابیونی شکافته شد و ماژولهای فلزی درون آن نشاندیم، حجمهایی همچون برشهایی از دل سنگ. بدین ترتیب دیوار، از خطی صلب به صفحهای پویا بدل شد؛ صفحهای که شکافته میشود، فضا میزاید و جایی است که پلان و نما در هم تنیدهاند.
گالری
موقعیت
سطح شهراصفهان، ایران(32.655, 51.668)