Darous ساختمان

سیدحامد حسینی موقعیت: تهران، ایران تاریخ: ۱۳۹۷ مساحت: ۱۴۰۰ مترمربع وضعیت: ساخته‌شده کارفرما: جعفر اردانی همکاران طراحی: سیدعمادالدین میرعمادی، شادی شادمان‌روز اجرا: احسان غفوری دیاگرام: ملیکا عسگری سرشگ، فاطمه‌سادات عبیری ارائه: نگار ثانیان عکس: محمدحسن اتفاق از گذشته تاکنون، خانه مکان امنی بوده است که علاوه بر تامین نیاز افراد به حریم شخصی، به نیاز آن‌ها به ارتباط با فضای باز عمومی (خیابان و حیاط) نیز توجه کرده است. پنجره‌ها یکی از عناصر اصلی ارتباط‌دهنده بصری و احساسی فضای شخصی درون و فضای عمومی بیرون خانه هستند. به گفته یوهانی پالاسما، معمار و پدیدارشناس فنلاندی، پنجره در معماری، پیونددهنده نور و سایه، جهان بیرون و درون، فضای باز و بسته، درون‌گرایی و برون‌گرایی، و عمومی و خصوصی است؛ اما امروزه بناهای بسیاری را می‌بینیم که پنجره‌های آنها صرفا ردیفی از روزنه‌ها بر نما (مطابق با قوانین مبحث ملی ساختمان) هستند، و ساکنین چنین بناهایی نیز با نصب دائمی پرده، خود را از بهره‌مندی از این عنصر معماری محروم می‌کنند. بر این اساس، در این پروژه سعی شده است با نگاهی معمارانه‌، پنجره به عنوان یک پیونددهنده درون و بیرون مورد توجه قرار گیرد. ساختمان دروس در زمینی به مساحت ۳۰۰ مترمربع، در محله دروس تهران، در پنج طبقه مسکونی طراحی شده که هر طبقه شامل یک واحد سه‌خوابه است. طبقه همکف نیز شامل حیاط، لابی و پارکینگ است، و انباری‌ها و ادامه پارکینگ در زیرزمین قرار گرفته‌اند. از آنجایی که امروزه، بناهای بسیاری با نماهای شلوغ و پیچیده ساخته شده‌اند، معمار پروژه در پی این بوده است که با توجه به هرج‌ومرج بصری ایجادشده توسط جزئیات و تزئینات اضافی نمای ساختمان‌های مجاور، از این آشفتگی بصری بکاهد و به آسایش محیطی منطقه کمک کند. از این‌رو، در طراحی نما، طراح به گونه‌ای به پنجره‌ها شکل داده است که چشمان بیننده را به‌جای پنجره‌هایی صرفا بزرگ و با دیدهای مستمر و خسته‌کننده، با پازلی از قاب‌های مختلف روبه‌رو کند تا بتوانند سطح نما را اسکن و اطلاعات بصری آن را جذب کنند. هندسه خالص مستطیلی پنجره‌ها با تنوع در ابعاد و اندازه‌ها و نورپردازی، توانسته است در عین سکون و آرامش، چشم و ذهن بیننده را به رقص و حرکت وادارد تا به صورت ناخودآگاه، به درک کلیت نما دست پیدا کند. با طراحی این نوع پنجره‌ها، رقص و حرکت نور، و دیدهای مختلف در درون فضای خانه ادامه پیدا می‌کنند، و چشم ساکنین، محیط و منظر بیرون را مانند پازلی متنوع، در حالات مختلف زندگی (مکث و حرکت) کامل می‌کند. این ادراک بصری دائما در حال تغییر است و ساکنین در قاب‌هایی مختلف، نظاره‌گر رقص باران و برف، و ریزش برگ درختان می‌شوند، و این‌گونه است که پنجره به پیونددهنده‌ای شاعرانه بین فضای درون و بیرون تبدیل می‌شود. روح ساختمان، یکپارچه و به‌دور از هجو و پیچیدگی است، و متریال سنگ سفیدرنگ، نمای آن را به نمایی خنثی‌ تبدیل کرده است که به کاربر این اجازه را می‌دهد تا با نورپردازی داخلی و قراردادن گلدان‌های دلخواهش، در طراحی نمای خانه خود مشارکت کند و به آن تنوع بخشد. در عین حال، طراح در نمای ساختمان از المان‌های چوبی استفاده کرده است که احساس آشنایی را به کاربر منتقل می‌کند، و یادآور تنه درختانی است که در نمای مقابل ساختمان قرار دارند. همچنین این بازی استفاده از چوب به داخل فضای نشیمن کشیده می‌شود و بخشی از تیرهای سقفی و وسایل موجود در فضای خانه را تشکیل می‌دهد که این امر به پیوستگی درون و بیرون ساختمان می‌انجامد.