مهندسین مشاور پادیر (سعید میرمحمدصادقی، لادن زارعی) رتبه نخست چهارمین دوره جایزه شایستگی معمار ایرانی (۱۴۰۰) موقعیت: متل قو، مازندران، ایران تاریخ: ۱۳۹۸ مساحت: ۱۳۰۰ مترمربع وضعیت: ساختهشده کارفرما: عباس ذوالقدر همکار طراحی: بنفشه زارعی تصاویر سهبعدی: پویا خسروجردی سازه: علیرضا رضاییان، جواد هدایتی تاسیسات مکانیکی: عارف صمدی تاسیسات الکتریکی: سیاوش جلیلی، اردلان دارالضربی اجرا: عباس ذوالقدر، مهدی محمدی، بابک نوفرستی، امیرعلی باقری، حشمت ملکزاده مدیر پروژه: عباس ذوالقدر کنترل پروژه: نسیم میثاقی پشتیبانی و امور مالی: مهسا بابایی، مرتضی فراهانی، فرهنگ محمدی اجرای فضای سبز: کورش ابراهیمی، مصطفی شعبانی، امیرعلی باقری عکس: علی دقیق، محمد بنایی وقتی خانهای در شمال ایران را در ذهن متصور میشوی، مفهوم فضای خانه عموما و از دیر باز، از چهارچوب دیوارهای محیطی فراتر میرود و بخشی از طبیعت و فضای پیرامون را در برمیگیرد. موضوع پروژه دریاگوشه، طراحی هشت آپارتمان هممساحت در چهار طبقه، در منطقه شمال بود که باعث میشد ناچار طبقه همکف کاملا به پارکینگ اختصاص پیدا کند و به منظور تامین پارکینگها، پلههای ارتباطی طبقات در منتهیالیه شمالی زمین جانمایی شود. این موضوع، کیفیت دسترسی اصلی به طبقات را نامطلوب میکرد، چون بایستی این دسترسی از داخل پارکینگ تامین میشد. علاوه بر این، به دلیل عقبنشینی از امتداد خیابان جنوبی که از ضوابط شهرداری این منطقه است، فضای باقیمانده محوطه جنوبی بسیار محدود بود. بر این اساس، ایده طراحی بایستی کیفیت مناسبی برای ورود و دسترسی اصلی به طبقات ساختمان تامین میکرد، بایستی محوطه جنوبی را تا جایی که امکان دارد، توسعه میبخشید، و بایستی جواب مناسبی میبود به مسایل اقلیمی منطقه قرارگیری ساختمان که شمال کشور است. ایده طراحی در جواب محدودیتهای بالا، ایجاد شیاری در مرکز توده ساختمان بود. این شیار (ووید ـ تهی) در طبقه همکف، راه ورودی مناسبی به ساختمان تامین میکند و به جای احساس اینکه از داخل پارکینگ به ساختمان دسترسی داریم، این احساس را ایجاد میکند که این دسترسی از داخل حیاط تامین شده است. به علاوه، در طبقات بالا، دید و ارتباط واحدها با بیرون را وسیعتر کرده و به کوران و جابهجایی طبیعی هوا در مرکز ساختمان نیز کمک کرده است. همچنین این ووید میانی امکان این را ایجاد کرده است که تراسهای واحدها حال و هوای حیاط اختصاصی را داشته باشند و به عنوان امتداد فضاهای داخلی، مرز بین داخل و خارج آپارتمان را کمرنگ کنند. در طراحی داخلی، به جای محدودشدن به تزیینات داخلی، سعی بر این بوده است تا حداکثر دید و ارتباط از فضای داخل آپارتمانها با فضای خارج و تراس جنوبی و ووید میانی بنا ایجاد شود. در واقع، هدف این بوده است تا فضای داخلی در محدوده معمول یک آپارتمان حدود صد مترمربعی باقی نماند. در انتخاب مصالح و رنگها نیز سعی شده است تا هم فضاهای داخلی و هم پوسته خارجی ساختمان، پسزمینهای آرام برای سبزینگی همیشگیای که از محیط پیرامون دیده میشود، باشند. فضای سالن اصلی سعی شده است که کارکرد چندگانه داشته باشد و به همین دلیل، کانتر آشپزخانه، چرخدار و قابل جابهجایی طراحی شده است تا بتواند در صورت نیاز جلوی دیوار شمالی سالن قرار گیرد و فضای آزاد بیشتری در نشیمن اصلی، برای رفتوآمد، و استفاده از تراس و آشپزخانه ایجاد کند.
