خانه شماره ۰۳

ساختمان شمارهٔ ۳ در شیراز، کار مهرداد ایروانیان، به نظر نویسنده، در مقولهٔ هنر مفهومی قرار می‌گیرد و از هرگونه ارزیابی زیبایی‌شناسی می‌گریزد. خانه به اثر هنری‌ای می‌ماند که هر جزء آن در رابطه با معنا و روایتی مستقل از مسائل و ماهیت خود پروژه شکل گرفته است. ناهماهنگی و نقض زیبایی‌شناسی موضوع پروژه است. کار کاملاً تجربی است و در درون خود تناقضاتی دارد.

منتقد کامران افشار نادری اشاره کرد آزاردهنده‌ترین تناقض پلان سنتی مستطیل‌شکلی است که ساختمان بر اساس آن ساخته شده — تصمیمی که پیامد فضایی‌اش کلیتی قابل درک نمی‌شود. پروژه از اپیزودها و عناصر مختلف فضایی و هنری تشکیل شده که به گونه‌ای غریب در کنار هم قرار گرفته‌اند. اثر از مرز شلختگی تا وسواس صنعتگرانه در نوسان است و همین تناقض — که در ترکیب عناصر نامربوط پرداخت‌شده و خام نیز منعکس است — ویژگی اصلی ساختمان و جذابیت‌بخش آن است. نامزد نهایی دومین جایزه بزرگ معمار (۱۳۸۱).