خانه شماره ۷

دفتر معماری آینه (علی دهقانی، علی سلطانی، عاطفه کرباسی) زمین خانه شماره ۷ در محل باغ‌هایی قرار دارد كه یكی پس از دیگری، در حال نابودی و قربانی گسترش شهرند. آخرین و تنها باغ باقیمانده آن حوالی كه مالك آن اصرار بر نگهدار‌ی‌اش دارد، با درختان بلند و تنومند توت، درست در مقابل زمین پروژه ماست. خانه در احترام به باغ و در مقابل سركشی درختان توت، در بدنه شمالی عقب نشسته و شكافی عمیق را در حجم به نمایش می‌گذارد. این شكاف با پلكانی نمادین، تا حیاط طبقه دوم پیش می‌رود و از آنجا به حیاط همكف سرازیر می‌شود. حیاط همكف باغچه‌هایی كشیده در امتداد شكاف دارد. در دیوار جنوبی حیاط، صفحاتی سبز رنگ، چون پنجره‌هایی رو به باغ و باغ‌های ناپیدای بعدی ــ كه امروز دیگر نیست ــ امتداد باغ‌های روزگاران قبل را در خاطر ابدی می‌كند. شكاف حجم، فضای داخل را در هر دو طبقه، به دو قسمت جداگانه عملكردی تقسیم می‌كند: فضاهای خصوصی در بخش شرقی و فضاهای عمومی در بخش غربی. خانواده ساكن خانه چهار نفرند كه طبقه همكف را برای زندگی روزانه و طبقه بالا را برای پذیرایی و اقامت میهمانان گاه و بیگاه‌شان می‌خواسته‌اند. به دلیل روحیه خاص خانواده، فضاهای عمومی، در طبقه همكف و نیز بین دو طبقه، در ارتباط فراوان و سیال با همدیگر است و به كمك بازی‌های حجمی، دیدهایی وسیع به فضاهای باز و آسمان دارد. خانه شماره ۷ شاید بتواند با پیش و پس‌رفتگی‌ها، پلكان‌ها، بازی‌های سطوح افقی، حیاط‌ها، باغچه‌ها و سایه‌روشن‌هایش، خاطره‌ای از گوشه و كنار خانه‌های پیشینمان را به یاد آورد و همنشین و همسایه خوبی برای باغ سرسبز و تنهای مقابلش باشد. فوق العاده است