خونه خاکی

گاهی نساختن می‌تواند فضایی بیافریند که حس و فضای آن را هیچ ساختنی نمی‌تواند ایجاد کند. کم کردن از آنچه هست، افزودن به آنچه نیست می‌شود. کوچه‌ای که خانه شد: ماری آرام از میان نی‌ها، جهانی از نور رقصان و ساقه‌های نی می‌سازد تا بین هر شکاف نور، دنیایی تازه برخیزد. گوشه‌های دنج و ترکیب‌بندی‌های نور و سایه، ریز‌جهان‌هایی سرمست‌کننده در وحدت با کل ساختمان پدید می‌آورند.

خانه با فناوری خشت‌کوبی ساخته شده — خاکی که از زمین کنده، دانه‌بندی و پردازش شده، لایه به لایه در قالب‌های چوبی بزرگ ریخته و با دست و چکش کوبیده و متراکم شده است. این ساخت‌وساز با راهنمایی بومیانی انجام شد که سال‌ها با خاک کار کرده و با خلق‌وخوی آن آشنا بودند. خاک با طبیعت هماهنگ است — بادوام، مقاوم در برابر آتش، امن و صمیمی — صدا را در خود نگه می‌دارد. شب‌ها رطوبت لازم برای خنکی روز را ذخیره می‌کند و بهترین انتخاب برای پوشش ساختمانی در حاشیه کویر است.

خانه خاکی با سیمای خاکی و همان فروتنی آمیخته با غرور، با مصرف انرژی پایین و هزینه اندک، به تدریج شکل گرفت تا در جای خود استوار بایستد و سال‌ها در آغوش زادگاهش دوام بیاورد و در نهایت بدون آلوده کردن محیط زیست، آرام در آغوش طبیعت بیارامد. خانه‌ای که هم‌زمان آسایش زندگی شهری و سادگی سیمای روستایی را دارد — تازه‌واردی که زود جای خود را در دل روستا پیدا می‌کند.