دفتر تجربه بنیادین معماری (آرش نصیری، انسیه خمسه) موقعیت: بسطام، سمنان، ایران تاریخ: ۱۳۸۹ مساحت: ۱۴۰۰ مترمربع وضعیت: ساختهشده کارفرما: موسسه خیریه نور مبین (آقای حسین فرزیننیا) تیم پروژه: پیروز پارسازاده، معصومه مولایی، محمد عظیمی، امیر نصیری طراحی سازه: پیمان خطیبی طراحی تاسیسات الکتریکی و مکانیکی: سیداحمد رحمتی، بابک کولیوند عکس: بهروز خمسه، آرش نصیری ﺟﻮایﺰ: رﺗﺒﻪ اول ﮔﺮوه ﻋﻤﻮمی جایزه ﻣﻌﻤﺎر ۱۳۹۰، ﻣﺪال ﺑﺮﻧﺰ ﻃﺮاحی ﺳﺎﻟﻦﻫﺎی ورزشی جایزه ﻛﻤیته ﺟﻬﺎنی اﻟﻤﭙیک و ﻣﻮﺳﺴﻪ ﺑیناﻟﻤللی ﺳﺎﺧﺘﻤﺎنﻫﺎی ورزشی در ﺳﺎل ۲۰۱۳، فینالیست ﮔﺮوه ﺳﺎﺧﺘﻤﺎنﻫﺎی ورزشی فستیوال ﺟﻬﺎنی ﻣﻌﻤﺎری ﺑﺎرﺳﻠﻮﻧﺎ ۲۰۱۱ سالن ورزشی نور مبین برای استفاده مجموعه آموزشی غیردولتی و مستقل نور مبین طراحی شده است؛ نور مبین یک موسسه خیریه است که موفق شده فضای آموزشی متفاوت و مطابق آخرین روشهای روز دنیا را، بدون اخذ هزینهای، در اختیار دانشآموزان قرار دهد. کارفرما از ما یک سالن ورزش چندمنظوره برای مدرسه میخواست که در عین متفاوت بودن با نمونههای رایج و متناسب بودن با روح مجموعه نور مبین، کمهزینه ( با بودجهای حدود ۴۰۰ میلیون تومان) هم باشد. زمین پروژه در محدوده خارج شهر بسطام، در استان سمنان، در محدودهای ۲۸ هکتاری که قرار است به مجموعه آموزشی نور مبین، با ساختمانهای آموزشی و سایر کاربریهای مرتبط تبدیل شود، قرار گرفته است. قطعه اختصاصیافته به سالن ورزش این مجموعه، یک قطعه ۷۲۰۰ مترمربعی (۹۵ در ۷۵ متر) است. این زمین به صورتی انتخاب شده و بنا به صورتی در این قطعه جانمایی شده است که مزاحمتی از لحاظ دید، با توجه به خواص طراحی سالن، درآینده ایجاد نشود. یکی از مشخصات طبیعی محل پروژه، حرکت زیبا و دائمی ابرها در آسمان، از سمت کوههای موسوم به کوه ابر به سوی دشت است. کانسپت پروژه از این هماهنگی با محیط به دست آمده است؛ موضوع ما این بود که چگونه میتوان یک فرم طبیعی را از طبیعت گرفت، برنامه را به آن اضافه نمود و دوباره آن را ترسیم کرد و دوباره نام طبیعت بر آن گذاشت. در این سایت، چشمانداز ابرها، کوهها و دشت طلایی همواره به چشم میخورد؛ ما فکر کردیم که ساختمان ما نیز میتواند به یک چشمانداز تبدیل شود. سالنهای ورزش به طور معمول بسته هستند و رابطه درون و بیرون در آنها، تنها با موضوع نورگیری مرتبط است، اما ما در اینجا سالن را طوری طراحی کردیم تا رابطه درون و بیرون در آن قطع نشود. بنابراین، سالن ورزشی تبدیل به چشماندازی طبیعی میشود که از درون آن میتوان باقی طبیعت را دید. به همین منظور و برای تبدیل این ایده به واقعیت، از شیشه دوجداره ایمن، به ضخامت ۱۷ میلیمتر، در جداره دور سالن استفاده کردیم و برای کم کردن بار شوک حرارتی ناشی از تغییرات دمایی محیط بیرون، جداره سومی هم در بیرون به آن، با فاصله پر شده با گاز اضافه شده است. بچهها نیز این جداره شیشه ای را دوست دارند و از برخورد توپ و ضربه زدن به آن که یک اتفاق نادر در سالن های ورزشی است، لذت میبرند. به این ترتیب، تابوی جداره سنگی ـ آجری و ماسونری پشت دروازهها نیز شکسته شده و فضای عملکردی جدیدی پدید آمده است. همچنین، با جهتگیری مناسب سالن نسبت به شرایط جغرافیایی زمین، مشکلات ناشی از ورود نور مزاحم نیز حل شده است. اندازه سالن ورزشی با توجه به اندازه زمین بسکتبال طراحی شده و امکان بازیهای دیگر نیز در آن در نظر گرفته شده است.
