ساختمان مسکونی پرسیکا

تهران شهری است که با حجم بی‌رویه ساخت‌وساز در حال بلعیده شدن است. شهری بسیار متراکم با انواع آلودگی‌های ممکن که عناصری مثل باغ‌ها و فضاهای باز شهری آن، در حال ناپدید شدن هستند. سؤالی که مطرح می‌شود این است که آیا ساختمان با استراتژی‌های طراحی خود می‌تواند در این فضا، نقشی مؤثر و نجات‌بخش داشته باشد؟

«پرسیکا» را شاید بتوان پاسخی به این سؤال فرض کرد. پروژه‌ای با قصه‌ای طولانی که قرار بود مانند بسیاری از ساختمان‌های شمال شهر، ظاهری کلاسیک پیدا کند و در میانه راه، پس از طراحی سازه و اجرای اسکلت، تغییر مسیر داد.

در مسیر جدید هم چالش‌های بسیاری وجود داشت، اضافه کردن صفحات سبز به نما، صفحاتی که مناسب کاشت و رشد باشند و از عمق و ضخامت کافی برخوردار باشند. از سایر موارد مهم و مؤثر در این پروژه وجود یک مسیل بزرگ بلافاصله در کنار ساختمان بود، که با یک تصمیم مهم و استراتژیک به مجموعه طراحی و ساخت اضافه شد و به یک فضای جمعی زیبا، قابل استفاده و هم‌زمان آماده برای مواقع اضطراری تبدیل شد.