نمازخانه

افشین خسرویان در مسیر رسیدن به خدا، ابزارهایی چون شریعت، عرف، قانون و …، راهنمای انسان هستند. مولانا مسیر طی طریق به سمت خدا را در دو حوزه کلی بریدن از عالم مادی و فنا بیان می‌کند. در این پروژه که در بوستان سفرهای دریایی واقع شده، اسکله که پایگاه سفرهای دریایی است، مصداق نمادین این مسیر معنوی در نظر گرفته شده است. از طرفی، شریعت مهم‌ترین ابزار هدایت‌کننده انسان به سوی معبود است که در این طرح، هسته اصلی نمازخانه، با فرم مکعبی‌شکل خود، این مفهوم را می‌رساند؛ مکعب به عنوان فرمی سمبلیک و آشنا، نماد برابری انسان‌ها و سمبل آشنای خانه خداست. سعی در یافتن مصداق‌های مراحل سیر و سلوک، نقش رمزآلود کردن طرح را بر عهده دارد. بخش تاریک مسیر اسکله، تداعی‌گر استغنا است و شکافته‌شدن کنج مکعب نمازخانه، یکی از معجزات اسلام، یعنی شکاف رکن یمانی و واقعه ولادت یگانه موعود کعبه را به نمایش می‌گذارد. ساختار اصلی طرح به وسیله این انرژی در هم شکسته و فرم‌های به وجود آمده، تداعی‌گر مقرنس‌های موجود در معماری مساجد اسلامی است. در نهایت، شیب ملایم اسکله به سمت بالا، به وضوح، حس عروج و فنا را در مخاطب خود القاء می‌کند و چشم‌انداز مخاطب در انتهای مسیر، تصویری از طبیعت، حیرت و غرق‌شدن در ذات حق است.