خانه شریفی‌ها

خانۀ شریفی‌ها در دروس تهران، خیابان صالح حسینی، توسط علیرضا تغابنی (دفتر نکست‌آفیس) با همکاری روح‌الله رسولی و فریده آقامحمدی طراحی شده و رتبۀ اول گروه مسکونی سیزدهمین جایزۀ معمار (۱۳۹۲) را کسب کرده است. این ساختمان هفت‌طبقه با زیربنای ۱۴۰۰ مترمربع برای خانوادۀ شریفی ساخته شده است. مشخصۀ اصلی این پروژه، انعطاف‌پذیری و غیرقطعیت است. با حرکت اتاق‌های چرخان، کیفیت فضای داخلی و فرم بیرونی به طور مداوم تغییر می‌کند و به باز و بسته شدن و درونگرا و برونگرا شدن پروژه می‌انجامد. این تغییرات در فصل‌های مختلف قابل استفاده است: در تابستان حجمی باز و شفاف با تراس‌های عمیق، و در زمستان حجمی بسته بدون تراس و با بازشوهای حداقلی، مانند زمستان‌نشین و تابستان‌نشین خانه‌های قدیمی ایرانی. زمین پروژه مانند بسیاری از بلوک‌های شهری، به رغم عمق زیاد بر و نمای محدودی داشت. تبدیل نمای دوبعدی به حجم سه‌بعدی در این پروژه شکلی عمیق‌تر یافت. تکنیک ساخت سیستم چرخش بسیار ساده بود: همان سیستم موجود در صحنۀ تئاترهای گردان، نمایشگاه‌های اتومبیل، صنعت ذوب‌آهن و کشتیرانی. طبقات زیرزمین به فعالیت‌های ورزشی و تفریحی، همکف به پارکینگ و سرایداری، طبقات اول و دوم به عملکردهای عمومی و طبقات سوم و چهارم به اتاق‌های خواب اختصاص یافته است.