طراحی این خانه برای یک خانواده سه نفره (مادر و دو فرزند) در زمینی ۴۵ مترمربعی توسط کمیته امداد امام خمینی به ما پیشنهاد شد. به دلیل بودجه محدود پروژه تصمیم کارفرما این بود که خانه در یک طبقه به صورت تمام بنا ساخته شود.
زمین پروژه در محدوده بافت فرسوده شهر قرار دارد، شکلگیری این بافت در دهه ۵۰ با تقسیم زمینهای کشاورزی حاشیه شهر و خانهسازی در آنها آغاز شده است. رشد جمعیت در سالهای بعد، افزایش تراکم ساخت در سطح و کوچکتر شدن خانهها را سبب شد، به طوری که مساحت زمین بیشتر خانهها در حال حاضر کمتر از ۱۰۰ مترمربع است. طبق قوانین شهرداری این پلاکها میتوانند به صورت صددرصدی بدون فضای باز ساخته شوند. در نتیجه روند غالب ساخت و ساز بالا آوردن حجمی منطبق بر ابعاد زمین است، که بدون توجه به جنبههای کیفی تنها به دنبال بهره حداکثری از کمیت است.
در این پروژه تلاش کردهایم به منظور ارتقای کیفیت سکونت، طراحی متناسب با ویژگیهای منحصر به فرد سبک زندگی موجود در بافت صورت گیرد. از جمله عوامل تأثیرگذار بر طرح میتوان به موارد زیر اشاره کرد: ارتباط مستقیم خانه با فضای باز و سبز و توجه به زندگی در فضای باز؛ برقراری تعاملات اجتماعی ساکنان در کنار فضاهای عمومی، محرمیت و کنترل دید به درون خانه؛ تولید خانگی انواع محصولات غذایی برای مصرف و تأمین معیشت.
ایده طرح حول بازتعریف رابطه درون با بیرون شکل گرفت. هدف این بود که مرز بین این دو فضا که در ساخت و سازهای جدید جدارهای نیمه مجوف با ضخامت چند سانتیمتر است، به فضایی سیال میان درون و بیرون تبدیل شود تا بتواند با هر دو فضا کار کند و بستری برای فعالیتهای مرتبط با آنها باشد.
با توجه به محدودیت مالی پروژه امکان افزایش هزینه نبود و هرگونه تغییر میبایست در چهارچوب بودجه اولیه صورت میگرفت. از این رو با ارائه راهکارهایی همچون به کارگیری اعضای خانواده و اطرافیانشان در فرآیند ساخت، استفاده از مصالح ارزان، قابل دسترس و بازیافتی (آجر کورههای آجرپزی شهر، حصیر، آهنآلات دست دوم و ...) و کاربرد مناسب تکنیکهای ساخت (حذف نماسازی) تلاش شد برنامه اولیه پروژه را تغییر دهیم و ضمن افزایش متراژ ساخت، فضاهای باز را نیز به پروژه اضافه کنیم.
حیاط در طبقه همکف و تراس در طبقه اول حدفاصل درون و بیرون قرار گرفتند، ارتباط آنها با درون با جدارهای شیشهای این امکان را میدهد که فضا از لحاظ بصری محدود نشود و امتدادی از درون باشد. طراحی جداره بیرونی به طریقی صورت گرفت که ضمن رعایت محرمیت و کنترل نور، امکان گشایش به سمت کوچه نیز وجود داشته باشد. روی این فضاها سازهای قرار گرفت تا داربستی برای انگور کاشته شده در حیاط خانه باشد و با گذر زمان پوششی سبز روی سازه را بپوشاند.