گزارش داوری نهمین جایزه معمار
\\r\\nحضار مراسم نهمین دوره جایزه معمار، تهران، آبان ۱۳۸۸
\\r\\n\\r\\nهیئت داوران
\\r\\n\\r\\nهیئت داوران نهمین دوره جایزه معمار از چهار عضو تشکیل شده بود: حسین شیخ زینالدین، کامران افشارنادری و رضا دانشمیر از ایران، همراه با فرانکو میکوچی، معمار ایتالیایی-ونزوئلایی فارغالتحصیل هاروارد و استاد دانشگاه سیمون بولیوار در کاراکاس.
\\r\\n\\r\\nدر برنامه اولیه دو داور بینالمللی دیگر نیز حضور داشتند: رابرت آیوی، سردبیر وقت آرشیتکچرال رکورد، و بیارکه اینگلز، بنیانگذار دفتر بیگ (BIG) در کپنهاگ. هیچکدام به دلیل شرایط سیاسی ایران نتوانستند حضور یابند.
\\r\\n\\r\\nآثار ارسالی و فرایند
\\r\\n\\r\\nمجموعا ۹۴ پروژه به نهمین دوره جایزه معمار ارسال شد که دو اثر به دلیل نقص مدارک حذف شدند و ۹۲ اثر واجد شرایط باقی ماندند. ترکیب آثار به شرح زیر بود:
\\r\\n\\r\\n- \\r\\n
- ۵۱ پروژه مسکونی و ۴۱ پروژه عمومی \\r\\n
- اکثریت پروژهها در تهران واقع بودند \\r\\n
- ۱۲ پروژه در اصفهان، ۱۰ در مازندران، ۶ در کرج \\r\\n
- بقیه در ۱۲ شهر دیگر و یک اثر از سئول، کره جنوبی \\r\\n
جلسات داوری در ۲۷ و ۲۸ آبان ۱۳۸۸ (۱۸ و ۱۹ نوامبر ۲۰۰۹) برگزار شد.
\\r\\n\\r\\nفرایند حذف
\\r\\n\\r\\nداوری طی یک فرایند حذفی چندمرحلهای انجام شد:
\\r\\n\\r\\nمرحله حذفی (دور اول): در نخستین بررسی، هیئت داوران ۸ پروژه مسکونی و ۲۴ پروژه عمومی را حذف کردند. در دور دوم، ۲۴ پروژه مسکونی و ۶ پروژه عمومی دیگر حذف شدند.
\\r\\n\\r\\nنیمهنهایی: پس از مرحله حذفی، ۳۰ پروژه به نیمهنهایی راه یافتند — ۱۹ مسکونی و ۱۱ عمومی.
\\r\\n\\r\\nنهایی: از میان نیمهنهاییها، ۱۰ پروژه به مرحله نهایی رسیدند و رای مثبت داوران را دریافت کردند.
\\r\\n\\r\\nاز ۱۰ فینالیست، هیئت داوران ۶ برنده را رتبهبندی کرد — رتبههای اول، دوم و سوم در هر دو بخش ساختمانهای مسکونی و ساختمانهای عمومی. ۳ فینالیست باقیمانده بهعنوان آثار برگزیده داوران (فینالیستهایی که ارزیابی مثبت دریافت کردند اما در سه رتبه نخست قرار نگرفتند) معرفی شدند.
\\r\\n\\r\\nمعیارهای داوری
\\r\\n\\r\\nحسین شیخ زینالدین
\\r\\nشیخ زینالدین به دنبال نوآوری در حل مسئله بود — پروژههایی که فضاهای جدیدی پیشنهاد میدادند و با ذائقه متخصصان بینالمللی همخوانی داشتند. او آثاری را ارزشگذاری میکرد که چارچوب مفهومی روشنی داشتند و مشارکت واقعی معمار در چالش طراحی را نشان میدادند، نه تکیه بر فرمولهای آشنا.
\\r\\nکامران افشارنادری
\\r\\nافشارنادری توضیح داد که در مرحله حذفی، رتبهبندی ارزشی نمیکند بلکه پروژههایی را شناسایی میکند که شایسته بحث بیشتر هستند. او پروژههایی را نگه داشت که تلاش میکردند الگوهای از پیش تعیینشده را بشکنند — آثاری که انگیزهای به سوی تجربهگری نشان میدادند، حتی اگر بهطور ناقص محقق شده بودند. برای او، تلاش برای فراتر رفتن از قراردادها خود ارزش شناسایی داشت.
\\r\\nرضا دانشمیر
\\r\\nدانشمیر بر انسجام درونی تاکید داشت — پروژههایی که پلانهایشان کاملا حل شده بود و اجزایشان ترکیب واحدی تشکیل میدادند. او به دنبال هماهنگی بین مفهوم و اجرا، بین ایده معماری و تحقق مادی آن بود. یک پروژه باید نشان میداد که تصمیمات فرمال آن بهطور منطقی از بلندپروازیهای فضاییاش ناشی شدهاند.
\\r\\nفرانکو میکوچی
\\r\\nمیکوچی، داور بینالمللی، پروژههای مسکونی سردرگم و آنهایی را که در زیباییشناسی دهههای ۱۳۶۰ و ۱۳۷۰ باقی مانده بودند حذف کرد. او فعالانه به دنبال پروژههایی بود که ارتباط معناداری با معماری معاصر بینالمللی نشان میدادند — آثاری که با گفتمان جهانی فعلی درگیر بودند و در عین حال به شرایط محلی پاسخ میدادند. بهعنوان یک خارجی، بهویژه به بیان هویت فرهنگی ایرانی در طراحیها توجه داشت.
\\r\\nبرندگان — ساختمانهای مسکونی
\\r\\n\\r\\nرتبه اول: سازه بامبو
\\r\\n
\\r\\nرتبه دوم: ساختمان یارمند
\\r\\n
\\r\\nرتبه سوم: دهکده خانوادگی خلیلی
\\r\\n
\\r\\nبرندگان — ساختمانهای عمومی
\\r\\n\\r\\nرتبه اول: ساختمان تجاری-اداری ولیعصر
\\r\\n
\\r\\nرتبه دوم: ساختمان اداری-استیجاری خرسند
\\r\\n
\\r\\nرتبه سوم: محوطه ساختمانهای آزمایشگاه و پیشانکوباتور شهرک علمی-تحقیقاتی اصفهان
\\r\\n
\\r\\nتقدیر ویژه
\\r\\n\\r\\nدر مراسم، از محمد اطهری، استادکار پیشکسوت ساختمان و سازهساز با دههها تجربه، تقدیر شد. این تقدیر بر اهمیت صنعتگری و تخصص ساختمانی در کنار طراحی معماری در شکلدهی محیط ساختهشده ایران تاکید داشت.
\\r\\n\\r\\n\\r\\n
