ویلای امیر

باغ‌های محمدشهر کرج، در قسمتی که ساختمان ما در آن قرار دارد، تنها چند کوچهٔ کوتاه با شهر فاصله دارد، فاصله‌ای که به‌سرعت در حال کم شدن است و ساخت‌و‌سازهای چند‌طبقهٔ شهری — به‌رغم منع قانونی — به‌سرعت در حال نفوذ به منطقهٔ باغات هستند. جوانان خانواده این ساختمان را برای مهمانی‌های آخر هفتهٔ خود می‌خواستند و والدینشان برای بازیافتن آرامش از دست‌رفته در شهر. بازی با خواست‌های این دو نسل و دیگر دوگانه‌هایی نظیر وضع موجود/الحاقی، پلاستیک/راست‌گوشه و زبر/صیقلی باعث شکل‌گیری شخصیت فضایی پروژه شد.

وضعیت بنا قبل از بازسازی و محدودهٔ مداخلات. ساختمان قبل از بازسازی از لحاظ کیفیت معماری و مسائل فنی در سطح پایینی قرار داشت و در جریان بازسازی سازماندهی داخلی آن به‌کلی عوض شد: جای آشپزخانه تغییر کرد، تنها اتاق خواب موجود به اضافهٔ دو اتاق‌خواب جدید به بیرون از محدودهٔ قبلی ساختمان منتقل شدند، سازه تقویت و بعضی ستون‌ها حذف و ستون‌های جدیدی افزوده شد، و سیستم تأسیساتی فن‌کویل، مینی‌چیلر و موتورخانه (در بیرون محدودهٔ ساختمان و به‌صورت دفنی) افزوده شد.

حجم کاهگلی. از آنجا که ویلای امیر نمی‌خواست شریک توسعهٔ حریصانهٔ ساخت‌و‌سازهای چندطبقهٔ اطراف باشد، توسعهٔ ساختمان (قسمت خصوصی ویلا) به‌صورت افقی و با اضافه کردن حجمی الحاقی در پشت ساختمان اصلی انجام شد که با پلی شیشه‌ای به حجم اصلی متصل می‌شود. ماهیت خمیری کاهگل، امکان یکی کردن شکستگی‌های نامطلوب حجم موجود را به ما داد و توانست همچون لفافی آشنا و دوست‌داشتنی به دور ساختمان و داخلش بچرخد و زاویه‌های ناخواستهٔ موجود را نرم و حجم را یگانه و یکپارچه کند. کل حجم به ساختمانی کاهگلی تبدیل شد که حجمی سفید به آن متصل شده، حجم جدید برخلاف قسمت کاهگلی که روی زمین نشسته از زمین فاصله گرفت، تا به‌وسیلهٔ کف‌های شیشه‌ای و آبی که در کنار و زیر آن روان است، نوری لرزان را از چیدمان کاسه‌های روی زمین، بر خواب‌هایشان بتاباند.

دو درخت خشکیده از این باغ و از باغی آن‌سوتر، در شکاف بین دو حجم آرام گرفتند تا از این پس نقشی دیگرگونه را در این محیط بازی کنند.

نظر داوران

مهدی علیزاده: انتخاب مصالح در بیرون یکدست، روان و آرام است. انتخاب مصالح و آرایش سطوح در داخل کنتراست بسیار مطلوبی دارد. اسلوب طراحی با فاصله‌گذاری در دو بخش از نقشه و حفظ درخت‌ها نوآوری گرانقدری است. تدوین از ترازی نو چه در کنتراست و چه در فاصله‌گذاری فعالیت‌های مطلوب در فضا برخوردار است.
سید رضا هاشمی: به دلیل توفیق در تبدیل یک ساختمان کهنهٔ از کارافتاده به یک معماری کاملاً جدید و جذاب امروزی و برای یک زندگی امروزی، و خلق ترکیبی زیبا و متنوع با استفاده از مصالحی با بافت و رنگ ایرانی.
کامران افشارنادری: توجه به فضای بیرون به عنوان توسعهٔ مفاهیم فضای درون. دستیابی به فرمی جذاب در عین حال ساده. توجه به زیبایی‌شناسی معماری بومی و استفادهٔ زبان معماری معاصر. دستیابی به روشی ساده ولی بسیار مؤثر در نحوهٔ تلفیق نو و کهنه، و ارزش‌گذاری آن در طراحی داخلی و خارجی بنا. ارتباط منسجم بین جزء و کل.