بحث هیئت داوران

مژگان حریری: فیلم پروژه خیلی خوب بود، ولی شیت‌ها زیادی شلوغ‌اند.

گیسو حریری: من پروژه را دوست دارم. البته زبانی را به کار گرفته که در کارهای دیگر هم دیده‌ایم و کاملاً شناخته شده (دیوارهای زاویه‌دار و ...)، اما دلیل موفقیت پروژه این است که استراتژی طراحی را در تمام بخش‌ها، مثلاً نورپردازی، طراحی کابینت‌ها، طراحی سکوی نشیمن و غیره حفظ کرده. هم نکته‌های خیلی جدید و نوآورانه دارد و هم نکته‌هایی که خیلی هم جدید نیستند. اما در مجموع پروژۀ موفقی است.

مژگان حریری: ممکن است با فرم و زبان پروژه موافق باشم یا نباشم. ولی از نظر فضاهای داخلی، بین نمونه‌هایی که دیده‌ایم، تنها پروژه‌ای است که یک وحدت کامل در آن دیده می‌شود.

نسرین سراجی: نکتۀ جالب برای من تناقض میان بخش‌هایی است که در هرجا ممکن است ببینیم با بخش‌هایی کاملاً منحصربه‌فرد.

نادر تهرانی: در کارهای فرانک لوید رایت و کارهای قدیمی آی. ام. پی، به مشکل کنار آمدن با زاویۀ ۴۵ درجه برمی‌خورید. اینکه طراحان در این پروژه با این مسئله روبه‌رو بوده‌اند و برای حل آن از زوایای قائم استفاده نکرده‌اند و با همان زوایای ۴۵ درجه کار کرده‌اند قابل تقدیر است. ولی از طرف دیگر من با یک معماری خیلی فراگیر مشکل دارم. به خصوص در مورد پروژۀ مسکونی، چون اجازۀ سکونت در آن را با استفاده از مبلمان و حتی لباس‌های خودتان به شما نمی‌دهد. ترجیح می‌دادم که این پروژه غیرمسکونی بود.

هادی تهرانی: من چیزی برای اضافه کردن ندارم، جز آنکه طراحی مبلمان هم خیلی خوب انجام شده.