موزۀ سازههای آبی، شیراز
محل اجرا: مجموعۀ زندیه، آبانبار دیوانخانه، شیراز
کارفرما: سازمان میراث فرهنگی و گردشگری
پیمانکار مرمت: پویا سکو
ناظر مرمت: محمدرضا امین
مشاور نورپردازی: امیر سربی
اجرا: شرکت شاوران سازه
تاریخ شروع و اتمام: ۱۳۸۸
مساحت: ۲۵۰ مترمربع
بحث هیئت داوران
گیسو حریری: همه میدانیم زبان معماری این پروژه از کجا میآید، منظورم زومتور و اسکارپا است. ولی در زمینۀ متفاوتی قرار گرفته.
نادر تهرانی: مهم است که بین زبان و استراتژی اسکارپا تفاوت بگذاریم. میتوان از استراتژی او استفاده کرد بی آنکه از زبان معماریاش تقلید کرد. نکتۀ مهم این است که طراح این پروژه فهمیده که در پروژههای بازسازی حفظ تفاوت بین معماری قدیمی و جدید بسیار مهم است، نه تنها برای احترام گذاشتن به آنچه قدیمی و تاریخی است، بلکه به خاطر اهمیت دادن به بخشهای جدید. اگر با دقت به آن نگاه کنید اصلاً پروژۀ اسکارپا نیست. مصالح و تکنولوژی متفاوتی دارد و به احتمال زیاد خیلی ارزانتر است.
هادی تهرانی: بله به اندازۀ اسکارپا عاشق پردازش جزئیات نیست. جواب کاملاً مناسبی به مسئله داده، نه خیلی زیاد و بیش از اندازه و نه خیلی کم.
نسرین سراجی: به نظر من نکتۀ قدرتش هم همین است که فقط به دنبال پرداختن بیش از حد به جزئیات نیست. به فضا اهمیت داده، به همین دلیل هم برای من بیشتر شبیه به کارهای زومتور است.
گیسو حریری: نوعی تداوم در زبان معماری دارد که مرا به یاد اسکارپا میاندازد و تنها موضوع استراتژی نیست. جزئیات فلزی ویترینها و دیگر بخشها به خوبی کارهای اسکارپا نیست، ولی در کل پروژۀ موفق و زیبایی است.
مژگان حریری: یک مرمت و بازسازی بسیار موفق است که درعین حال فضایی کاملاً جدید به وجود آورده. انتخاب عکسها هم نسبت به خیلی از پروژهها زیبا و موفق است. پروژه واضح و خواناست و با اینکه کاملاً ایرانی است، به دلیل سطح بالای آن میتوانست در هر جای دیگر باشد.
نادر تهرانی: فقط حیف که نتوانستهاند جزئیات نورپردازی را بهتر مخفی کنند. نمایش نحوۀ مخفی کردن جزئیات بهتر از نشان دادن واضح آنهاست.
