تصویر ۱۵ — هاینس هولاین، آژانس مسافرتی، ۱۹۷۷.
پس از یک وقفه سی ساله، معماری اتریش مجددا به صحنه بینالمللی بازگشت. از دهه هفتاد میتوان رشد دو جریان پستمدرن و ساختارشکنی را به موازات هم مشاهده کرد. هولاین مشهورترین جمله خود را ذکر میکرد: «همه معمارند و همه چیز معماری است.»
تصویر ۱۶ — ویلهلم هولتزباثر، مرکز آموزشی فیرگیل، زالتسبورگ، ۱۹۶۵.
تصویر ۱۷ — هاینس هولاین، ساختمان هاس هاوس، ۱۹۸۷. تصویر ۱۸ — هاینس هولاین، طرح موزه گوگنهایم، زالتسبورگ، ۱۹۸۹.
تصویر ۱۹ — ویلهلم هولتزباثر، مجتمع اداری–تجاری کرتنر رینگ، ۱۹۸۷–۹۳. تصاویر ۲۰–۲۱ — آثار کوپ هیملبلاو.
به سال ۱۹۶۸ سه معمار به نامهای دیتر پریکس، هلموت شویجینزکی و راینر مایکل هولتسر گروه معماری کوپ هیملبلاو را تشکیل دادند. آنها شیوهای از معماری را دنبال میکردند که آن را «معماری باز» مینامیدند — معماری که وقف چیز خاصی نشده باشد و ساکنان را در کاربردش محدود نکند.
تصویر ۲۲ — کوپ هیملبلاو، دفتر وکالت بر بام ساختمانی سنتی در وین، ۱۹۸۴–۸۹. تصویر ۲۳ — کارگاه شماره ۳ مرکز انرژی، سنت وایت، ۱۹۸۹.
گونتر دمنیک معمار اتریشی دیگری است که در سبک ساختارشکنی فعال بود. از معروفترین آثارش ساختمان بانک سنترال اشپارکاسه در وین است که به سال ۱۹۷۴ طراحی شد.
تصویر ۲۴ — گونتر دمنیک، ساختمان بانک سنترال اشپارکاسه، ۱۹۷۴. تصویر ۲۵ — دمنیک، دانشکده معماری دانشگاه صنعتی گراتس، ۱۹۸۲.
