سازه بامبو
\\r\\nمحل اجرا: رامسر
\\r\\nکارفرما: منوچهر میردامادی
\\r\\nهمکاران طراحی: کاوه عاکف، میلاد حقنژاد، محسن دادخواه، حمید اسلامی، مریم مهدیه، مجید زمانی
\\r\\nاجرا: جواد عباسی
\\r\\nتاریخ اجرا: اسفند ۱۳۸۸
\\r\\nمساحت: ۴۰ مترمربع
\\r\\nعکس: پویا خزائلی پارسا
\\r\\nبحث هیئت داوران
\\r\\n\\r\\n\\r\\n\\r\\n\\r\\nفرانکو میکوچی: قدرت اصلی پروژه در ایجاد فرم نیست، بلکه بازگشت آن به موضوعات اولیه معماری است. نکته اصلی این پروژه یک تجربه فضایی قوی برای یک کاربری عادی، با استفاده از مصالح معمولی و قدرت خلاقیت بالاست. این یک پروژه نیست، یک بیانیه است.
\\r\\n
\\r\\n\\r\\n\\r\\nکامران افشارنادری: پروژه نکات مثبت زیادی دارد و جالب است که به رغم ابتدایی بودن این همه حرف برای گفتن داشته باشد. برای من نکته جالب این است که از طرفی به معماری محلی مربوط میشود، ولی از مصالح متفاوتی استفاده کرده که البته آنها هم محلی هستند ولی معمولا در معماری محلی به کار نمیروند. این موضوع که بتوان با دانش امروزی فرهنگ بومی را به جلو برد، خیلی جالب است.
\\r\\n
\\r\\n\\r\\n\\r\\nحسین شیخ زینالدین: کار بسیار ساده است و سادگی در حقیقت همیشه مشکل است. من هم فکر میکنم پروژه خیلی خوبی است. ذات آن هم ساده نیست. یعنی ریاضیات و فرم با مهارت ترکیب شدهای دارد. در حالی که از ابتداییترینها برای اجرای فرمی عالی استفاده کرده. این ویژگی دوگانه پروژه برای من جالب است.
\\r\\n
\\r\\n\\r\\n\\r\\nرضا دانشمیر: این پروژه از پروژههای «تکفضایی» است. یعنی یک موضوع اساسی و ابتدایی دارد. این نقطه شروع برای هر معمار است. در ایجاد فضای آن از هندسه توپولوژیک استفاده شده. به نظرم پروژه موفقی است، چون مقیاس ندارد و قابلیت گسترده شدن هم دارد، بدون آنکه ماهیت آن تغییر کند.
\\r\\n
\\r\\n 
\\r\\n 
\\r\\n 
\\r\\n 
