بحث هیئت داوران

نادر تهرانی: چیزی که در این پروژه دوست دارم این است که واقعاً بی‌ادعاست، نه مصالح خاصی دارد و نه جزئیات خاص و درعین حال آبستره است. شبیه ویلای درویش‌آباد نیست، ولی شاعرانه است. برایم جالب است که چطور چنین پروژه‌ای در یک محلۀ درب و داغان ساخته شده.

نسرین سراجی: به نظر من این پروژه مستحق رتبه آوردن است. نحوه‌ای که معمار یک کوچه یا دالان عمومی را به صورت یک پلۀ ارتباطی خصوصی درآورده بسیار قابل تحسین است. پروژۀ ساده‌ای است، ولی با همین سادگی یک معماری قوی به وجود آورده.

نادر تهرانی: همین طور تبدیل یک ایده در پلان به یک ایده در مقطع. اگر کمی بیشتر فضا می‌داشت، می‌توانست مقطع ساختمان را خیلی بهتر حل کند.

مژگان حریری: من هنوز نمی‌فهمم که چه لزومی داشته پله‌های ساختمان را در نما متمایز کند؟ معمولاً اگر بخواهید چیزی را بیرون ساختمان نشان دهید از حجم‌های شفاف استفاده می‌کنید.

نادر تهرانی: موضوع نشان دادن درون بر بیرون ساختمان، یک مسئلۀ تاریخی است که در دورۀ کلاسیک، رنسانس، مدرنیزم و غیره همیشه مطرح بوده. حالا اینکه آیا رنگ قرمز اینجا مناسب است یا نه بحث دیگری است.

گیسو حریری: انتخاب رنگ قرمز برای هماهنگی بیشتر با ساختمان‌های قدیمی پیرامون پروژه است.

نادر تهرانی: پس در واقع رنگ عجیب در این ساختمان رنگ سفید آن است! این حتی موضوع را جالب‌تر می‌کند.

نسرین سراجی: برای من این قوی‌ترین پروژه است. پروژه‌ای که از هیچ معماری به وجود آورده. با محدودیت زیربنا و محدودیت در طراحی نما و ایجاد بازشو در نما، استانداردهای هستۀ ساختمان و بیرون آن را به هم ریخته، و هسته را در پوستۀ ساختمان اجرا کرده است. من پروژۀ محلات را هم خیلی دوست دارم و به نظرم بسیار موفق است، ولی به مسائلی که این پروژه با سادگی موفق به جوابگویی شده، جواب نداده.

مژگان حریری: به نظر شما راه پله چطور به حجم تبدیل شده؟ از نظر من کاملاً یک راه پلۀ بسته است که بالا می‌رود و فقط آن را رنگ کرده‌اند.

گیسو حریری: برای من نحوه‌ای که پروژه برنامه را حل کرده جالب‌تر و مهم‌تر از حجم ساختمان است؛ ایجاد معماری ارزان‌قیمت برای یک خانواده. اما نمی‌فهمم که چرا هیچ‌کدام از طبقات با هم ارتباط حجمی ندارند.

نادر تهرانی: چون غیرممکن بوده! شما فقط به سطح اشغال و زیربنای پروژه توجه کنید، اگر طراح سعی می‌کرد طبقات را در مقطع به یکدیگر مرتبط کند یک آپارتمان را از دست می‌داد.

گیسو حریری: یعنی حتی برای یک شکاف کوچک هم جا نیست؟

نادر تهرانی: من به شما یک خودکار می‌دهم ببینم چطور این کار را می‌کنید!