گالری مبلمان و آثار هنری سلمان
طراح: رضا دانشمیر، متولد ۱۳۴۴؛ فارغالتحصیل رشته معماری و شهرسازی از دانشگاه هنر و معماری ایران (۱۳۷۰)، و سال ۷۳ کاردانی از دانشگاههای آزاد تهران. دانشمیر، همگام با تدریس در رشته معماری در دانشگاهها، در زمینه طراحی و اجرای پروژههای شخصی، و طراحی شهری همکاری دفاتر متعدد دیگر فعال بوده است. از جمله این پروژهها میتوان به رتبه ۲۵ مسابقه بینالمللی کتابخانه ملی در ژاپن (۱۹۹۷) و رتبه شیشم در کنکور فرنگشاه پاریس، که در سال ۱۳۷۸ گالری سلمان مستقل حرفهای خویش را آغاز کرد، اشاره کرد. نمونه پروژه حاضر گالری سلمان است که از زمان احداث تاکنون در گردش است.
استانداری شروی و باشگاه بهمساحت ۲۰۰۰ مترمربع از زمین که در باغچهای محصور به مساحت ۸۰۰۰ مترمربع شخصی قرار گرفته در محله نزدیک پارک ساعی واقع است. گالری سلمان از آثار هنری در گذر است؛ ساختار اصلی آن دارای چندین فضای مرتبط است، که هر کدام از این فضاها با ارتفاع و اندازه متفاوت به سکانسی که خواهند رسیده، نظام مفصلی خاصی برای ارائه یک کنار سهبعدی متعلق به دو نوع نمایش متفاوت و سراسری سامان دادهاند. ساختار اصلی این گالری در وسط محوطهای قرار گرفته است که با شیب نرم به سمت ساختمان رو مینهد.
ساختار اصلی پروژه با شکلی برونگرا، از یک سو با ابعاد بزرگ افقی و از سوی دیگر با شفافیت کامل دیوارهای شیشهای، با محیط طبیعی پیوند مییابد. در درون فضا، حرکت متوالی از ورودی به سالن نمایش اصلی، آنگاه به فضای مطالعه و نهایتاً به فضای کافی، در میان چند سکانس فضایی متمایز پیش میرود ــ تمامی این فضاها در کنار سکوی نیممترهای از زمینه باغ بلند میشوند، و تمامی نگاهها از درون به بیرون، گذری از هر سه عنصر شیشه، فولاد و چوب را شامل میشود.
این مجموعه طیفی از کارکردهایی را در خود گرد میآورد که از یک طرف به طراحی صنعتی فضای مسکونی، و از سوی دیگر به نمایش مجموعههای نقاشی و مجسمه میپردازد. این رویکرد چندوظیفهای، نظام فضایی پیچیدهای را طلب میکند که ساماندهنده پیمایش بازدیدکنندگان و در عین حال محل ارائه آرام و فاخر آثار هنری باشد.
مفهوم اصلی، که در نقشههای مفهومی صفحه آغازین این پروژه قابل مشاهده است، نمایان میشود: استفاده از یک خط مولد منحنی که فضای داخلی را به دو نیمه تقسیم میکند ــ نیمهای پایین برای فضاهای خدماتی و نیمهای بالا برای فضاهای نمایشگاهی. این خط مولد به مرور در پلکانها، رمپها و دیوارهای متحرک ظهور میکند، و همچنان نقش هندسی پیوستهای را در طراحی فضاهای داخلی بر عهده میگیرد.
ماکت طرح، که در صفحه ۲۵ نمایش داده شده، نشان میدهد چگونه گالری در میان درختان حیاط نشسته است. ساختار سقف ــ که ترکیبی از مقاطع چوبی و قاب فولادی است ــ چنان طراحی شده که نوری گسترده و متعادل را در سراسر فضای نمایشگاه پخش کند. این تأمین نور طبیعی به همراه چراغهای موضعی، شرایط لازم برای نمایش آثار هنری متنوع را فراهم میسازد.
نمای داخلی نمایشگاه، با کف چوبی و دیوارهای سفید پاکیزه، فضایی است که در آن آثار هنری در صدر توجه قرار میگیرند. آرایش غیرمتقارن صفحههای آویزان از سقف، تنوعی به محیط میبخشد و در عین حال هر اثر را به شکل مستقل به نمایش میگذارد.
ساختار سقف، با تأکیدی که بر بیان فنی و سازهای دارد، نقش هنری ویژهای را در فضای داخلی بازی میکند. تیرهای فولادی منحنی، علاوه بر کارکرد سازهای، خود به اثر هنری بصری در کنار آثار به نمایش گذاشتهشده تبدیل میشوند ــ و گویی بهنوعی، ساختار به اندرون موزه دعوت میشود.
نمای بیرونی این مجموعه با ترکیب نوارهای افقی شیشه و فولاد، حضور آرامی در باغ خصوصی فراهم میآورد. این نما، با تباین آن با درختان و سبزههای اطراف، گالری را بهمثابه پاویونی هنری ــ نه یک ساختمان مزاحم در باغ ــ نمایان میکند.
مجتمع مسکونی شیخ بهایی، تهران (در دست ساخت)
کارفرما: آرش گرامی، قویدلوند، تهتمدن، شاهزاده.
طراح: آرش مظفری کاکوند، مهرداد گلمحمدی.
همکاران طراحی: فرامرز درابی، انصیه خرمسی، آرش نسایره.
سازه: سیاوش صمصامیر.
تأسیسات الکتریکی/مکانیکی: حسن عزیز خرمسی، امانالاللهی سامانه.
طراحی و رندر سهبعدی: سامان مویّر.
مساحت: ۳۷۰۰ مترمربع.
تاریخ شروع: زمستان ۱۳۷۹.
وضعیت کنونی: اتمام سازه و سفتکاری.
مجتمع مسکونی شیخ بهایی در جنوب مجموعه ولنجک در تهران قرار دارد. این پروژه مشتمل بر ۱۹ واحد مسکونی در ۳۷۰۰ مترمربع است، با کل دو طبقه پارکینگ، طبقه همکف بهعنوان مدخل و موسسههای متعلق به ساکنین، و طبقات بالایی برای واحدهای مسکونی، که هر طبقه دارای دو واحد مستقل است. در طراحی این مجتمع، ضمن رعایت ضوابط کاربری در زمین و فرمسازی بیرونی، کوشش شده است که کیفیت مسکن در داخل واحدها به سطحی خاص ارتقا داده شود ــ بهگونهای که هر واحد ضمن استقلال خویش، از منظر باغ و کوهستان شمال تهران بهرهمند گردد.
نمای ساختمان، که در صفحات آغازین این بخش بهنمایش گذاشته شده، در میانه ترکیب فضای کلی مدلولات یک سبک معاصر را به نمایش میگذارد ــ ترکیبی از حجمهای ساده، نوارهای افقی شیشه، و عقبنشینیهای ملایم در طبقات بالایی برای فراهم آوردن تراسهای خصوصی برای واحدهای فوقانی. در طراحی پلان، تأکید بر آن قرار گرفته است که هر واحد دارای دید گستردهای به سمت شمال یا جنوب باشد، و آب و آفتاب طبیعی در سراسر فضای زندگی جریان یابد.