طرح هاى ساده اما چشمگير و متنوع درها و پنجره ها در اين دوره، به راستى آنها را منحصر به فرد مى كند. پس از دورة اولية استفاده از تسمه، در اينجا بيشتر از قوطى هاى مختلف در تركيب با صفحه و تسمه استفاده مى شود. رنگ ها هم در ارتباط با سفيدى بيشتر، رو به روشنى، و در مواردى استفاده از رنگ هاى زنده مي روند، و يا اينكه براي ايجاد كنتراست كاملاً تيره مى شوند. هندسة آنها هم در ارتباط با جعبه اى بودن فرم، برمبناى تركيب عمودى ها و افقى هاست )و استفاده از قوطى هم تا حدي به دليل طبيعت مقاوم آن در برابر خمش است(. طرح ها عموماً غير متقارن هستند. در طرح هاى مبتني بر تكرار، مانند نرده، گرايشى به تكرار عناصر متشكل از بيش از يك واحد وجود داشت، براى مثال دو ميلة نزديك به هم، يك فاصله، و دوباره دو ميلة نزديك به هم. در يك مقطع زمانى هم علاقه اي به گرد كردن گوشه ها و يا بافتن نوارهاى آهنى مانند پارچه… و استفاده از پنجره هاى باريك و يا ال شكل… وجود داشت.
اين طرح هاى نقاشى گونة متفاوت و منحصر بفرد، تنوع غنى طراحى آهنكارى در اين دوره را نشان مى دهد. تشابه اين طرح ها با برخى از گرايش هاى دنيا را مى توان حدس زد: تشابه طرح بالا با طرح هاى پونتى در كمى خارج شدن از خطوط عمودى يا افقى؛ تشابه طرح پايين با كارهاى ثئو ون دوئسبورگ و موندريان، و تشابه در و پنجرة صفحة مقابل به گرايش هايى در طراحى پارچه در دهه هاى ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰. اما نهايتاً نمى توان سرچشمة آنها را به طور كامل توضيح داد، و اين نكته غنا و پيچيدگى طراحى در اين دورة تهران را نشان مى دهد.
صفحة مقابل – متمايل به دورة قديم تر، اما نه كاملاً. اين انفرادى بودن و منحصر به فردى، هر ارزيابى اين شاخصة زيبايى شناختى تهران را پيچيده مى كند. حفاظت از اين ميراث غنى نيازمند بالاترين سطح دانش در اين موضوع بوده است.
