ایلخانه یک آپارتمان چهار طبقه شامل سه واحد مسکونی برای سه خانواده از یک فامیل است. زمین پروژه از شمال مجاورت قطعهٔ «تودلی» است که دسترسی آن به خیابان از طریق کوچهای باریک در غرب صورت میگیرد. در شرق، زمینی واقع شده که عمق آن به اندازهٔ مجموع عمق زمین ایلخانه و همسایهٔ شمالی آن است و در نتیجه پیشآمدگی بنای همسایهٔ شرقی عقبتر از مرز حوزهٔ قابل ساخت پروژه قرار میگیرد. بنابراین، از لحاظ کالبدی ایلخانه بنایی است با چهار نما. اما، به لحاظ ضوابط شهری، تنها حق نورگیری و ایجاد بازشو در نمای جنوبی را دارد.
ایلخانه به لحاظ تیپولوژی یک آپارتمان «in‑fill»، با چهار نما است: تورفتگیهای نمای جنوبی موجب ایجاد مجموعهای از فضاهای نیمه باز شده است که اغلب فضاهای داخلی به جای کوچه، به این پاکتهای سبز نگاه میکنند. در بخشهایی از نما، پوستهای نیمهشفاف و متخلخل، شامل چهارچوبی فلزی و پوششی آجری، و بعضاً قابل حرکت روی نما، امکان تغییر موضعی پوستهٔ جنوبی را به لحاظ دید و نورگیری فراهم میکند.
در جدارهٔ شمالی، که تنها منظر ملک «تودلی» محسوب میشود، حفرههایی سبز ضمن ایجاد منظر، امکان نورگیری غیرمستقیم ایلخانه را فراهم میکنند. در جدارهٔ غربی و در امتداد کوچهٔ دسترسی ملک «تودلی»، یک شکاف سرتاسری امکان نورگیری غیرمستقیم کلی را برای ساختمان به وجود آورده. در عین حال، فضاهای داخلی عمیق پروژه از حفرههای کوچک جدارهٔ غربی نورگیری جانبی دارند. طراحی کنج جنوبشرقی، با پسرفتگیهای کالبدی امکان دسترسی غیرمستقیم به منظر شرقی را، در چارچوب ضوابط شهرداری که دید مستقیم به شرق را منع میکند، فراهم کرده است.
مقطع ساختمان به شکل مجموعهای از سطوح شکستهٔ پیوسته و سطوح معلق ناپیوسته طراحی شده. شکستهای در مقطع، امکان قابل سکونت شدن بخشهایی از سطوح عمودی را ایجاد کرده. بهعلاوه، کل جدارهٔ غربی از داخل بهصورت مجموعهای از طاقچهها به اندازه و ابعاد اشیای زندگی روزمره طراحی شده که در نتیجه سطح عمودی این جداره نیز به سطحی قابل سکونت تبدیل شده است.
پلکان مجموعه، به واسطهٔ مجموعهای از نورگیریهای غیرمستقیم از شمال و غرب و همچنین پاکتهای سبز جدارهٔ شمالی، به فضایی مطلوب تبدیل شده که امکان تعامل اجتماعی خانوادههای ساکن را فراهم میکند. با گرتهبرداری از نظام فضایی خانههای حیاط مرکزی، فضاهای داخلی آپارتمانها در شمال ساختمان به این مجموعهٔ پلکانی و نیمه باز و پُر نور مینگرند.
