یک جفت ساختمان فانوس‌مانند بر فراز دو تپه در امتداد یک محور شمالی-جنوبی چیده شده‌اند. یکی از آنها به مصب رودخانه و دیگری به اقیانوس ناآرام مشرف است. یکی خانه اصلی و دیگری خانه مهمان است. تالاب طبیعی بین تپه‌ها به عنوان مسیر حیات‌وحش در سراسر سایت حفظ شده است. ساختمان‌ها تقریباً ۱۵۰ متر از هم فاصله دارند، اما به طور نمادین توسط دیوارهای بلوکی بتنی به هم متصل شده‌اند که به سمت تالاب اشاره دارند. یک سطح افقی به ارتفاع ۲/۴ متر بالاتر از کف اصلی، این دو را به عنوان ترفندی نظم‌دهنده کاملاً دست‌ساز به هم پیوند می‌دهد که در تضاد با عوارض طبیعی و موج‌دار مقابل افق اقیانوس قرار می‌گیرد.
هنگامی که فرد به سمت خانه بالا می‌رود، دو ایوان ورودی درخشان نمایان می‌شود. در هر ساختمان، عناصر خدماتی در سمت شرقی دیوار بتنی سازماندهی شده‌اند. پلان آزاد، حس یک اتاق بزرگ و بی‌نهایت طولانی را ایجاد می‌کند. در مقابل، طبقه «شیروانی» توسط یک ردیف از پنجره‌های تکراری روشن می‌شود که در جعبه چوبی معلقی قرار گرفته‌اند. یک سکو، دیوار بلوکی طولانی را مشخص می‌کند و یک جزیره آشپزخانه، یک پلکان، یک میز، یک صندلی و در نهایت، یک ناودان به شکل فواره ایجاد می‌کند که آب را از سقف به سمت باغ تالاب هدایت می‌کند.
قاب چوبی با اتصال انگشتی از داخل به طور کامل دیده می‌شود، که بخش زیادی از بار افقی و عمودی را به مرکز پلان هدایت و قاب را از پوسته متمایز می‌کند. پوشش ساخته‌شده از چوب صنوبر کانادایی نتراشیده و یک لایه ضدآب است.
The work of MacKay-Lyons Sweetapple Architects Economy as Ethic, Robert McCarter
