ساخته‌شده با بتن سبک، این ساختمان به عنوان یک بنای مسکونی یکپارچه خود را در محیط اواخر قرن نوزدهمی‌اش جا می‌دهد. رنگ‌آمیزی ملایم و مفصل‌بندی طبقه‌های مجزا، بازتابی از ویژگی‌های پیرامونی هستند، در حالی که هم‌زمان به مجموعه حالتی ویژه می‌بخشند که بر حجم مصالح تأکید می‌کند. با محوطه‌های شیشه‌کاری‌شده وسیع، بنا تضاد آشکاری با ساختمان‌های همسایه دارد که نماهایشان با چندین ردیف پنجره‌های راست‌گوشه نقطه‌گذاری شده است. هر طبقه با تک‌پنجره بزرگی به خیابان باز می‌شود.
این پنجره به وسیله قاب‌های چوبی به یک دهانه مرکزی، و شیشه‌های ثابت که در هر دو سو اجزای کشویی دارند تقسیم شده است. پشت این باریکه‌های پنجره‌بندی، اتاق‌های وسیع استودیومانند قرار دارند. در داخل، عناصر باربر در کمترین حد نگهداشته شده‌اند. شکل بی‌قاعده زمین در طراحی ساده فضاهای داخلی بازتاب یافته است.
کل ریزه‌کاری‌های ساختمان هم حداقلی است: پنجره‌ها با قاب‌های چوبی که روکش شفاف دارند، به دقت در بازشوهای سازه بتنی نشانده شده‌اند. بتن سبک مورداستفاده، کارکرد باربر بودن و عایق‌بندی حرارتی را با هم دارد، راه‌حلی که تنها با اجرای مقررات صرفه‌جویی در انرژی امکان‌پذیر شده است. حتی اگر دیوارهای بیرونی به قطر ۵۵ سانتی‌متر، کمترین میزان لازم عایق بندی حرارتی را تأمین کنند، نیازهای اصلی انرژی و اتلاف حرارتی ناشی از انتقال گرما، در محدوده تعیین‌شده باقی می‌ماند، که نتیجه شکل فشرده ساختمان، استفاده از شیشه سه‌جداره و تأسیسات تولید برق هم‌زمان در زیرزمین است.
قالب‌بندی سطوح نمایان بتن، بر اساس ابعاد قالب‌بندی سیستم جانمایی شد. این کار به دستیابی به کیفیت مطلوب بصری با هزینه منطقی کمک کرد. طرح قاب‌بندیِ اندکی پس‌نشسته در هر طبقه، نه فقط تأکید بر سه‌بعدی بودن حجم ساختمان، بلکه ادغام بی‌دردسر اتصالات بین مراحل مختلف بتن‌ریزی را هم آسان کرد.
Detail 2014, 6.
